Echte zeehelden

Afgelopen vrijdag bleken we een public holiday te hebben in Singapore (Hari Raya oftewel het offerfeest, wat iedereen natuurlijk wist), een lekker lang weekend dus! Ardy was ook jarig en hij wilde als verjaardagscadeau het liefste gaan duiken. Na wat heen en weer-bellen/mailen lukte het nog ook: we konden donderdagavond om 11 uur met de boot mee naar het Maleisische eiland Tioman, om daar in drie dagen een PADI-certificaat open water proberen te halen. Ik ben (na 45 jaar) nog steeds niet helemaal watervrij, dus leek me dit vooral een mooie mannen-onder-elkaar-gelegenheid.


Zon en zee op Paya Beach, Tioman

 

De duikschool bij Paya Beach

Het weer was drie dagen helemaal fantastisch met strakblauwe lucht en een lekker zeewindje, hoewel Ardy, Daan en Pim daar niet heel veel van meekregen. De eerste dag was meteen een zware dag binnen vol theorie: vijf hoofdstukken (gelukkig wel op video) over alle risico’s van het duiken en alle voorzorgsmaatregelen die je dus moet nemen. Alles was natuurlijk in het Engels, met ook nog best lastige termen, dus vooral voor Pim best een uitdaging!

Lekker studeren op je vrije dag...

Uitleg van Gregor

 

 

 

 

Dag 2 en 3 waren gelukkig praktijkdagen: eerst een ochtend in het zwembad met allerlei oefeningen van duikbril vol laten lopen onder water en weer leeg ‘blazen’  door je neus tot drijven en ademen met elkaars mondstuk. Alles verliep supergoed, zodat ’ s middags het open water op het programma stond met 2 duiken vanaf een platform in zee.  

Strak in het pak

Oefenen in het zwembad

 

 

En eindelijk de zee in voor het echte werk

Ik had inmiddels al 2 boeken uitgelezen en dacht dat het misschien wel goed was om wat actiefs te gaan doen en was ’s middags gaan snorkelen bij een rotspunt aan het strand. Prachtige koralen en vissen, maar ook venijnige rotsen....

Toen ik halverwege was dacht ik dezelfde weg terug te zwemmen langs de rotsen, waar de meeste koralen zaten. Het tij kwam echter op en dus ook de golven en stroming. Nadat ik een flinke slok zeewater naar binnen had gekregen en mijn duikbril scheef op mijn gezicht stond dacht ik dat het beter was om ‘ even’ op een rots mijn bril en snorkel weer recht te zetten – niet echt slim! Door de golven werd ik tegen de rotsen aan gegooid en verloor ik mijn snorkel. Vervolgens hing ik daar half tussen twee rotsen in en lukte het me niet meer om veilig terug te zwemmen. Wat nu? Gelukkig waren er drie andere snorkelaars in de buurt die mij zagen stuntelen, waarna een zeer aardige Franse man naar mij kwam gezwommen. We besloten dat het beter was om over de rotsen terug te klimmen (wat ook niet echt simpel was, want het was hoog en glad) naar het strand, wat me – met goede hulp van de Fransman – uiteindelijk lukte. Poeh, wat was ik blij toen ik weer op het strand stond, weliswaar vol schrammen en blauwe plekken maar verder ongedeerd!

Lekker rustig

De laatste dag was voor mij een rustig boeken-leesdagje aan het strand en voor de mannen de finale test: ’s morgens theorie-examen en ’s middags nog twee duiken in zee. Supertrots zijn we vooral op Daan en Pim: Pim haalde maar liefst een score van 90%, waarbij Daan hem een deel van de vragen had voorgelezen, maar verder niet had geholpen. Daan had zelfs een score van 98% (maar 1 vraag fout!), nog beter dan Ardy die 96% haalde......

De twee duiken in zee waren helemaal appeltje-eitje, hoveren, c.e.s.a., navigatie, etc. maar wel een behoorlijke race tegen de klok: de boot naar het vasteland vertrok om 16 uur terwijl de mannen pas om kwart over drie van zee terugkwamen. Om kwart voor 4 stonden we, gedouched, bepakt en bezakt met de getekende certificaten op de pier: helemaal gelukt! Nu kan het echte duikwerk beginnen!

Snel naar de pier voor vertrek

Afscheid vanaf de boot

Het land van draken en keizers

Het was weer herfstvakantie, dus tijd om te reizen. Ardy moest voor het werk in Shanghai zijn, zodat we dat mooi konden combineren met een trip naar China. Op vrijdagnacht om 1 uur troffen we elkaar op het vliegveld van Beijing, waarna we onze eerste kennismaking met de Chinese rijstijl kregen: onze (natuurlijk uitsluitend Chineessprekende) taxichauffeur ging met maar liefst 120 km/uur door de tolpoortjes heen. Het was erg rustig op de weg, dat wel, maar toch... De volgende dag hadden we gelukkig een betere chauffeur en een hele aardig, goed Engelssprekende gids, Lily. De eerste bezienswaardigheid was de tempel van de Hemel, die vroeger eenmaal per jaar door de keizer werd gebruikt om te bidden voor een goede oogst. Het dak van de tempel is prachtig (hemels)blauw en met de strakblauwe lucht erachter fantastisch!

The temple of heaven

 

Daarna werden we heerlijk relaxed rondgefietst door een echte oude Chinese wijk met huizen met pagodedaken die rond een binnenplaats zijn gebouwd, de hutongs. Vanuit de Belltower, waarvan de klokken werden geluid om de tijd aan te geven, hadden we een prachtig uitzicht over de daken. We stopten ook nog even bij een marktje waar echte locale lekkernijen werden verkocht zoals kippenpootjes (ja de echte pootjes met de nagels eraan..) en gevulde ingewanden, mjammjam! Gelukkig kregen wij wat toeristischer eten zoals sweet and sour pork. Het avondprogramma bestond uit een spectaculaire Kungfu-show met vele tricks die je beter niet thuis uit kunt proberen.

De Bell tower in Beijing

Verder hebben we overheerlijk gegeten in China....

De volgende ochtend vertrokken we al vroeg naar dé attractie van China: the Great Wall oftewel de 6000 km lange Chinese muur. Zo’n 70 km van Beijing af lag een iets minder drukke toegang tot de muur. We hadden weer ontzettende mazzel met het weer, zodat we echt eindeloos ver konden kijken vanaf de muur; ontzettend indrukwekkend zoals de muur gedrapeerd ligt over de bergkammen. Daarna hadden we het leukste onderdeel van onze reis volgens Daan en Pim: via een soort bobslee met wieltjes naar beneden: supercool!

Volgens Mao weer 3 echte mannen erbij!

Hoe ver je ook kijkt de muur loopt maar door

 

....en door...

 

 

Het zomerpaleis, waar de hele keizerlijke hofhouding naar toe trok in de hete zomers als het niet meer uit te houden was in de Verboden  Stad, stond daarna op het programma. Prachtig, met een enorm (met de hand uitgegraven!!) meer en een eveneens handgemaakte heuvel. Volgens de Fengshui-leer heeft een ideaal huis water aan de voorkant en een heuvel aan de achterkant. Als dat er dan toevallig niet is, maak je dat natuurlijk gewoon... ’s Avonds hadden we weer een prachtige show, ditmaal met Chinese acrobaten die (natuurlijk zonder vangnet) de meest ingewikkelde toeren uithaalden.

 

 

Zelfs een hele straat is aangelegd zodat de keizer winkeltje kon spelen

De laatste dag in Beijing begonnen we met een bezoek naar het beroemde Olympische stadion: the Birdsnest, dat inderdaad erg op een vogelnest lijkt. Naast the Birdsnest staat de Watercube, waar de zwemwedstrijden plaatsvonden. Geheel volgens de Fengshui-leer staan de Tempel van de Hemel, de Belltower, de Verboden Stad en nu ook het Olympische Stadion op 1 lijn in de stad. Dit betekende wel dat er een woonwijk gesloopt moest worden om plaats te maken voor het stadion, maar daar doen ze in China niet zo moeilijk over!

 

Pim gaat voor olympisch succes....

De turnlessen van meester Martin beginnen vruchten af te werpen

Op ons laatste bezoek in Beijing hadden we ons al goed voorbereid door thuis de film van the Last Emperor te bekijken: de Verboden Stad, het paleis van de keizer. Enorm uitgestrekt en inderdaad, precies zoals in de film!

 

 

Daarna werden we keurig afgezet bij het station, waar we met de nachttrein naar onze volgende bestemming gingen: Xi’an. De grootste bezienswaardigheid op het station waren Daan en Pim, talloze mensen wilden met hen op de foto en probeerden van alles te vertellen, waar natuurlijk geen touw aan vast te knopen was. Na een prima nacht in een (vooral volgens Pim hele gezellige) vierpersoons coupé met stapelbedden werden we om 8 uur al opgewacht door onze volgende gids Kevin. Xi’an is een van de oudste steden van China en werd al in de prehistorie bewoond. Omdat het wat regende hebben we eerst de geschiedenis van Xi’an uitgebreid bestudeerd in het mooie museum.

Terracotta Warriors in het Shaanxi history museum

Wild goose pagode in Xi'an

’s Middags was het weer gelukkig weer prachtig zodat we met de fiets een tocht over de middeleeuwse stadsmuur van 13 km konden maken, erg mooi! Ons hotel lag middenin het centrum zodat we ’s avonds onze slag konden slaan op een copymarkt, waar we tot minder dan een kwart van de vraagprijs wisten af te dingen. Zelfs Daan en Pim vonden het best leuk, vooral omdat ze zelf mooie koptelefoons en Vans-schoenen kregen.

 

Het kan ook heel rustig zijn in China, een 12 meter breed "leeg"
fietspad op de stadsmuur in de binnenstad

De volgende dag was het alweer onze laatste echte dag in Xi’an en gingen we uiteraard naar (volgens henzelf) het achtste wereldwonder: het Terracotta leger. De eerste echte keizer van een verenigd China (rond 300 voor Christus) had voor het eerst gebroken met de wrede gewoonte om een halve hofhouding met paarden levend te begraven als de koning stierf. Om toch voldoende beschermd te zijn in het hiernamaals had hij een leger van 8000 levensgrote beelden van terracotta laten maken en die in slagformatie laten begraven voor zijn graf. Helaas had zijn zoon na hem het rijk niet echt weten te behouden, zodat de nieuwe heersers het graf van het terracotta-leger hadden geopend en de beelden vernield. Daarna is het leger ruim 2000 jaar lang ongemoeid gebleven, totdat in 1974 een boer een put wilde graven en op de beelden stuitte. Over de vindplaats is een museum gebouwd, waar ze nog steeds bezig zijn met het opgraven en in elkaar zetten van de beelden. Eén van de moeilijkste problemen daarbij is dat de beelden geverfd zijn, maar dat de verf, na aanraking met zuurstof, verdwijnt. Een groot deel van het leger laten ze daarom nog onder de grond liggen.  De beelden zijn prachtig en enorm gedetailleerd. De lijven zijn grotendeels hetzelfde en kwamen dus uit een mal, maar elk gezicht is anders en handgeboetseerd, net zoals in een echt leger. We hebben een kleine generaal gekocht om ons huis te bewaken, een mooi souvenier van een prachtige, indrukwekkende reis!

 

De terracotta warriors in colonne in de opgraving



Meer warriors...

En nog veel meer warriors....

 

 

 

 

Terug in Singapore kunnen Daan en Pim gelukkig weer gewoon over straat
zonder telkens mee op de foto te moeten....

Dutch Cookies

Ik zit sinds kort bij een echte kookclub in Singapore, en het is er niet zomaar 1, nee,  deze kookclub is onderdeel van de internationaal vermaarde Dutch Cookies Worldwide! Jaren geleden startte een groepje Nederlandse expat-dames een kookclub in Miri in Maleisië, waarna velen van hen weer uitwierven naar andere delen van de wereld en daar ook zo’n kookclub starten. Er zijn inmiddels Dutch Cookies in 9 plaatsen en Singapore is er sinds kort 1 van.

De Singaporese Dutch Cookies aan de prachtig gedekte tafel
 

zelfs het water en de wijn zien er schitterend uit

Elke zes weken komen we met een groepje van 8 dames bij elkaar voor een hele gezellige culinaire avond. Iedereen bereidt  1 gerecht (amuse, koud voorgerecht, warm voorgerecht, hoofdgerecht, dessert en koffie/thee met lekkers en wijn/water) wat we dan tijdens een avondvullend programma opeten. Nu mag je niet zomaar wat maken, nee het is de bedoeling dat je een culinair hoogstandje met een thema aflevert... De eerste keer was het thema ‘ Asian with a Dutch touch’ en deze keer was het thema ‘Regenboog’, waarbij iedereen een kleur kreeg toegewezen.


Karen en Ingrid aan de blauwe cocktail

heerlijke gele paprikasoep

groen voorgerechtje van Peronne

rood heerlijk fruitig nagerecht

mijn lekkers voor bij de koffie met goudklompje aan het einde van de regenboog

En het zag er weer prachtig uit en smaakte fantastisch! Het gaat niet alleen om lekker eten, nee er staat meer op het spel: een echte wisseltrofee (de houten pollepel) voor het beste gerecht. De eerste keer had ik de grote eer om hem te mogen winnen, waardoor ik nu mocht bepalen naar wie hij nu ging. Na lang wikken en wegen heb ik toch maar gekozen voor de overheerlijke zalm met tomatensalsa en regenboogrijst van Yvet en Siska, die tevens onze gastvrouwen waren. De volgende keer zijn Ingrid en ik gastvrouw, wat inhoudt dat wij het thema mogen bepalen, leuk! Als iemand nog een goed idee heeft, houd ik me aanbevolen...

het winnende hoofdgerecht: zalm met regenboogrijst

 

Fiets gestolen in Singapore!

In Nederland heeft bijna iedereen het weleens meegemaakt, maar hier in Singapore kwam het  - dachten wij – bijna niet voor: fietsendiefstal. Daan reed sinds kort dapper elke ochtend om kwart over 7 met zijn glimmend-rode nieuwe fiets naar de bushalte 1 ½ km verderop om daar op de locale bus naar school te stappen. En dat ging hartstikke goed, tot afgelopen woensdag...

Daan in gelukkigere tijden op weg naar school

Veel later dan anders kwam hij boos en in tranen thuis: zijn fiets die hij goed had vastgeklonken aan het hek bij de bushalte, was weg! Balen natuurlijk en we hadden het ook erg met Daan te doen, het liep allemaal net lekker op zijn nieuwe school, wat al spannend genoeg was, en de fiets was zijn verjaardagscadeau.

Wij zijn natuurlijk ook gaan kijken of er nog iets van de fiets te vinden was, maar nee! Nu ligt de bushalte aan een drukke weg, waar ook volop aan gewerkt wordt, zodat Ardy zelf op een buurtonderzoekje uitging. Een oud echtpaar had wel wat gezien, zij dachten echter dat het een politiebusje was dat de fiets had meegenomen, vreemd.... Ook schenen de bouwvakkers wel iets gezien te hebben en ze dachten dat hun baas (die er natuurlijk niet meer was om 20 uur 's avonds) de politie had gebeld. Genoeg reden dus om aangifte te doen.

De 'plaats delict'

Het politiebureau was gelukkig gewoon nog open om 20.30 uur en de aangifte werd meteen erg serieus genomen: wel 6 politiemensen bemoeiden zich ermee en ze bleven bellen met vragen tot wel 22 uur; jaja, kom daar maar eens om in Nederland! Maar ondanks alle hulp, helaas geen fiets.

Zondagmiddag ging echter weer de telefoon: de politie. Het verhaal van de bouwvakkers en het oude echtpaar bleek in combinatie hét verhaal te zijn. Een dief had Daan’s fiets proberen te stelen en had het slot doorgeknipt. De bouwvakkers die dat zagen gebeuren, stoorden de dief en belden de politie. De dief ging er meteen als een haas vandoor (zonder fiets) en was dus al gevlogen toen de politie arriveerde. Omdat de politie het niet veilig vond om de fiets daar zonder slot te laten staan én omdat ze dit ernstige misdrijf serieus moesten onderzoeken, hebben zij vervolgens de fiets meegenomen. Raadsel opgelost en een lintje voor de bouwvakkers en politie!

We wilden de attente bouwvakkers natuurlijk wat geven en dachten  geheel in de  Nederlandse traditie aan een krat bier. Na navraag bij een Singaporese collega van Ardy bleek dat dit hier absoluut ‘not done’ is, fruit en frisdrank waren prima, maar zeker geen alcohol!

In plaats van een kratje bier...

We moeten alleen nu nog wel enkele weken wachten voor de fiets wordt vrijgegeven na het uitgebreide politie-onderzoek. Voor Daan schaffen we – volgens oudhollands gebruik – nu maar een oud barrel aan waarmee hij naar de bushalte kan fietsen.