Op de koffie bij de koppensnellers en finding Nemo, schildpadden, haaien en barracuda’s (Borneo, Maleisië 1 of 2)

Na vier heerlijke weken Nederland (voor Angelique, Daan en Pim dan, Ardy was al eerder terug), wilden we toch nog graag in ‘de buurt’ op vakantie en togen we dus voor 10 dagen naar Borneo. Borneo is een enorm eiland dat wordt gedeeld door Maleisië en Indonesië en is veel te groot om in 10 dagen te bekijken. We hebben daarom maar voor een puntje (Sabah) gekozen, waarbij we vooral heel veel natuur hebben gezien en deze keer geen enkele tempel (tot grote opluchting van Daan en Pim). Ook voor dit kleine puntje hadden we toch al twee binnenlandse vluchten nodig, wat in Borneo wel erg goed geregeld was.

Onze eerste stopplaats was Kota Kinabalu, de hoodfstad van Sabah. Een aardige stad, nog erg nieuw (oude stad was verwoest in WOII) waar een leuk soort openlucht museum was waar verschillende longhouses door de stammen van Sabah op authentieke manier waren nagemaakt. Ingehuurde Filipinno’s joegen argeloze bezoekers de stuipen op het lijf door hen vanuit een hinderlaag te besluipen en hun tassen na te zoeken op meegebracht hoofden. Tot vrij recent was het nog goed gebruik bij verschillende stammen om de hoofden van de vijanden af te hakken en vervolgens als bescherm-decoratie in de hut op te hangen. Gelukkig was dit niet zό authentiek en lieten ze verder vooral zien hoe ze, met alleen materialen uit het regenwoud, alcohol stookten, kleding maakten en eten klaarmaakten in bamboestokken.

Het openlucht museum over de 5 belangrijkste tribes in Borneo.
Slechts 3 daarvan waren koppensnellers....

Na 1 ½ dag Kota Kinabalu vlogen we door naar Tawau, vanaf waar we met een busje naar de haven werden gebracht en met een hele snelle boot (en dus ook een behoorlijke bumpy ride) tussen de huizen van de locale sea gypsies naar het eiland Mabul voeren. Hier was het duiken, duiken en nog eens duiken. Mabul ligt vlakbij Sipadan, volgens de wereldberoemde duiker Jacques Cousteau 1 van de mooiste duikplekken ter wereld. In een poging om het koraal te beschermen tegen teveel duikers en ook omdat in 2000 een aantal toeristen 9 maanden zijn gekidnapt door Filippijnse piraten, zijn alle resorts op het eiland Sipadan gesloten. Per dag mogen er maar 150 mensen duiken en iedereen werd bij aankomst op het eiland geregistreerd door een soldaat met een mitrailleur; het eiland wordt nu streng bewaakt door militairen.

Met 300 pk tusssen de huisjes van de "sea gypsies" op weg naar Mabul, Kapalai en Sipadan 

Voelde dus allemaal een beetje vreemd, maar het duiken was fantastisch. Omdat we 4 nachten op Mabul waren zat in ons pakket 1 dag duiken op Sipadan en dit was wel het summum van duiken: scholen met honderden baracuda’s waar je gewoon tussenin kon zwemmen, haaien, waar Pim gewoon naast ging liggen en schildpadden, met drie of vier tegelijk. Ook het koraal was fantastisch! De andere dagen hebben de mannen op verschillende (ook prachtige) plekken rondom Mabul gedoken; in totaal wel 14 duiken in 4 dagen dus het was hard werken. De duiken waren vaak maar drie kwartier en een klein stukje varen, zodat de jongens op de plek van het resort uit kwamen blazen tussen de duiken door. Ik zat daar heerlijk met een boekje in de zon en sprong af en toe van de pier in het water waar een prachtig koraalrif naast lag, om even te snorkelen. Het was bijna een wintersportgevoel, maar dan met 30◦....

 

Alle drie de hier voorkomende haaien wilde zich wel even aan ons laten zien: White tip reef shark, black tip reef shark and grey reef shark!

Duizenden jagende barracuda's@ Barracuda Point.....

 

 

Hoewel bij elke duik wel schildpadden tegen kwamen bleef het telkens toch weer fantastisch om met deze schildpadden van wel een meter groot mee te zwemmen door het rif.

 



Een hawksbill  zeeschildpad en een groene zeeschildpad samen

Natuurlijk waren er ook nog heel veel andere soorten te zien waaronder de meest fantastisch gekleurde zeeslakjes, continu veranderende sepia's, prachtige triggervissen, en uiteraard de meest gemakkelijk te fotograferen clownvis in een purple foot anemoon.

 

 

ZoMiBo en Singapore Pub Crawl

Leven in Singapore betekent ook dat je ineens vrij bent van allerlei verplichtingen zoals de trainingen en wedstrijden van de jongens, familieverjaardagen en andere dingen. Na twee jaar zijn er wat sport betreft inmiddels aardig wat dingen bijgekomen, maar de zondagen zijn meestal nog aan onszelf ter besteding. Met het altijd lekkere warme weer, een groot zwembad voor de deur en een hoop leuke (Nederlandse en Belgische) mensen op Binjai Crest komen we de zondagen ook erg goed door met onze ZoMiBo (ZondagMiddagBorrel)...

ZoMiBo aan het zwembad op Binjai Crest

Lekker hangen en kletsen bij het zwembad, af en toe even erin om af te koelen en iedereen neemt een flesje wijn, blikken bier of (specialiteit van Alexander en Gerda) munt, ijsblokjes, gin en tonic of andere lekkere cocktails. mee

Helaas is de combi van dagelijkse confrontatie met jezelf in badkleding en ruime hoeveelheden alcohol en ZoMiBo snacks op de wat langere termijn niet de beste, maar daarvoor kunnen we dan weer baantjes trekken in het zwembad, zweten in de fittnessruimte of, zoals de mannen doen, elkaar opjagen op een mountainbike in de jungle om de hoek.

Hoe later op de middag, hoe joliger de stemming en vaak bestaat het avondeten uit gehaalde pizza’s of Chinees van ‘de gele stoeltjes’ (de echte naam is veel te lastig te onthouden) beneden aan de straat.

Wat een rotleven.........

Helaas gaan er ook mensen weg: Gerda en Alexander hebben Singapore verlaten voor Nederland. Ze hadden wel een bijzonder originele manier gevonden om hun afscheid in stijl te vieren met een kroegentocht of pubcrawl. Met een busje werden we bij Binjai Crest opgehaald, waarna we na enkele shotjes in de bus, 4 kroegen afgingen in Singapore om uiteindelijk te eindigen in een club op Clarke Quay. De uiterst melige muziek die Ardy last minute op een CD-tje had gebrand (‘hij was maar een clown’ en ‘ brandend zand’) bleek na aanvankelijke protesten later op de avond zelfs erg leuk te zijn. Een superfeestje dus, alleen heel jammer dat het een afscheid was!

 

We gaan de stapavonden met Gerda en Alexander zeker missen....



Deze maand is het heel rustig omdat iedereen op vakantie is en/of familie en vrienden bezoekt.





Het weer in Nederland was goed: we hebben daarom de ZoMiBo naar Wageningen geëxporteerd...




The sky is the limit – wolkenkrabbers als sociale woningbouw

Singapore is natuurlijk een piepklein landje (ter grootte van de Noordoostpolder in Nederlandse termen), maar dan wel met meer dan 5 miljoen mensen. Zoveel mensen konden natuurlijk niet blijven wonen in de houten hutjes in het moeras (zoals het merendeel van Singapore er vijftig jaar geleden nog uitzag) Hiervoor zijn daarom de HDB-flats (flats van de Housing and Development Board) bedacht; sociale woningbouw, maar dan op z’n Singaporees, dus supergepland en volledig onder de vleugels van de overheid. 

80% van de Singaporezen woont in hoge appartementen torens

De A(ustralian) N(ew) Z(ealand) A(ssociation), waar we lid van zijn voor Pim’s voetbal, organiseerde een excursie langs HDB-flats, een mooie gelegenheid om hier meer over te weten te komen en van te zien.  En het blijft fascinerend om te zien: in elk land zijn de sociale woningbouwbuurten niet bepaald buurten zijn waar je graag na 22 uur ’s avonds in je eentje over straat gaat. Maar in Singapore zijn dit superveilige, schone buurten waar geen spoor van verpaupering te zien is. Hoe doen ze dit toch?!

HDB "the Pinnacle@duxton"" met een 500 meter lange tuin
op de met elkaar verbonden daken op de 50ste verdieping

De sociale woningbouw in Singapore heeft al een lange traditie, in de jaren ’30 werden al de eerste flats gebouwd; erg mooi in Art Deco-style en nog niet echt hoog. Toen Singapore zelfstandig werd in de jaren zestig was huisvesting één van de topprioriteiten en zijn er heel veel HDB-complexen gebouwd. Voor mensen die gewend waren om samen met hun vee in een houten hutje in een kampong (dorpje in een moeras) te wonen, was de overgang naar hoogbouwflats natuurlijk enorm. Veel mensen zaten daarom ook niet echt te springen om te verhuizen, ondanks dat de flats veel luxer waren dan de houten hutjes, met stromend water in plaats van een waterpomp voor de hele kampong. Een enorme brand in de kampongs (waarvan kwade tongen beweren dat die was aangestoken) bracht daar echter verandering in. Duizenden mensen waren in één klap dakloos en werden door de Singaporese overheid binnen 3 maanden in een nieuwe flat gehuisvest. Hiermee waren  de Singaporezen ‘om’ en vertrok iedereen massaal naar een flat. Sommigen nog wel met hun varkens, die elke avond dan wel  8 trappen af en op gesjouwd moesten worden om ‘uitgelaten’ te worden... 

Vertikale Kampong style met faciliteiten
en hawker center

 

Vooral de grotere complexen zijn helemaal zelfvoorzienend met foodcourts, winkeltjes, sportfaciliteiten en tempels. Dit maakte dat het ‘dorpsgevoel’ wat helemaal hoorde bij het wonen in de kampongs, toch nog enigszins bewaard bleef. Een groot verschil met sociale woningbouw in andere landen is dat bijna alle flats koopwoningen zijn en geen huurwoningen, waardoor mensen zich veel meer verantwoordelijk voelen voor hun flat en de omgeving.

Er wordt nog volop gebouwd



 

Ook nu nog verrijzen er nog enorme HDB-complexen in Singapore, vaak op nieuw gewonnen land, waarbij ook meteen een recreatiepark en andere dingen worden aangelegd. Betaalbare woningen zijn erg moeilijk te vinden in Singapore, zodat nieuwe woningen nog steeds als warme broodjes over de toonbank gaan voor de meest absurde prijzen. Crisis?! Hier in Singapore merken we er nauwelijks wat van... Ideetje voor Nederland: Singapore (toch heel veel dichtbevolkter dan Nederland) heeft aangegeven nog flink te willen groeien, tot in ieder geval 7 miljoen inwoners in 2020. Kijk, zo’n uitspraak geeft  vertrouwen voor de woningmarkt; hier is echt de sky de limit!

Voor degene die nog wat spaargeld hebben en willen speculeren:
er ligt nog  een kaveltje te koop bij ons om de hoek op Swiss club road....
Even omgerekend 1370 m2 a 9500 Euro/m2



Karaoke in Singapore

In de (alweer!) twee jaar dat we in Singapore zitten, hebben we inmiddels al aardig wat feestjes gehad en veel erg gezellige mensen leren kennen. Na een bijzonder vermakelijk koninginnedagfeest op de Hollandse Club bleken er in dit clubje ook wat (wannabe) zangtalenten te zitten. Zo hebben we nog filmpjes (helaas niet geschikt voor publicatie) van prachtige optredens van niet nader te noemen personen met het nummer 'you give love a bad name' en natuurlijk het onvermijdelijke ‘Ich bin wie Du’ van Marianne Rosenberg. Wat ligt dan meer voor de hand in Azië dan een avondje karaoke in te plannen?

Na wat navraag bij Aziatische collega’s (we hadden wat twijfels over sommige clubs die wel heel louche leken) hadden we een ‘suite’ gehuurd bij een groot hotel aan Orchard Road. Eén hele verdieping was helemaal ingericht met karaokezaaltjes, varierend van een kleine met banken (die van ons) tot behoorlijk grote, compleet met podium. Alles was behoorlijk vol en het was prachtig om te zien hoe serieus (vooral Aziaten) op een stoel op het podium hun liedjes vertolkten.

 

 

 

Ons clubje van 12 had zich gelukkig al enigszins moed ingedronken bij Gerda en Alexander - die van hun drankvoorraad af moeten voor ze over anderhalve maand terug naar Nederland gaan -, want het is natuurlijk wel enigszins een uitdaging....

De muziekvoorraad bleek te bestaan uit een groot deel zeer onbekende en onuitspreekbare Chinese/Koreaanse nummers en veel  popnummers uit de jaren ’80 -’90 en soms nog wel daarvoor, maar dan wel met de meest waanzinnige clips in jaren ’80-stijl. Voor ons, als niet meer echt jong, natuurlijk een feest der herkenning!

Na een wat aarzelend begin (we probeerden nog echt goed te zingen) kwam de stemming  er goed in en hebben we in diverse samenstellingen (jongens vs meiden, maar ook gemengde duo’s) ons opperbest vermaakt. Het was natuurlijk vooral een zooitje ongeregeld bij ons en leek in niets op de keurige, serieuze optredens die we in de Aziatische zaaltjes zagen. Ook misten we enigszins de Hollandse meezingers zoals André Hazes, maar dat mocht de pret niet drukken. Toen de dame van de bediening om 12 uur kwam zeggen dat dit ons laatste nummer was, waren we daar nog helemaal niet klaar voor.

Na dit zeer geslaagde onderdeel, hebben we nog enkele afzakkertjes gepakt in een zeer typische nachtclub, waar alles te koop lijkt, maar waar een fantastische band speelt. We waren het er allemaal over eens dat zij weliswaar beter zongen dan wij, maar dat dat misschien ook gewoon een kwestie van veel oefenen was. Misschien toch de volgende keer een zaaltje huren met podium en dan keurig op een stoel ‘echt’zingen?!

Mede mogelijk gemaakt door Tiger....

 

De "ontberingen" van onze Robinson expeditie op het Pulau Rawa

De expeditie leden

Jaja, we hebben het doorstaan; onze survival op 1 van de prachtige eilanden-met-hagelwitte-stranden-en-palmbomen, waar Expeditie Robinson wordt opgenomen! En zoals het hoort bij deze expeditie waren we niet alleen, maar met zijn twaalven: wij met vieren, de familie Kuipers en de familie Borren, die hier heel gezellig vakantie aan het vieren waren.



Kokosnoten verzamelen, vissen vangen en een vuurtje om te kunnen eten en drinken....

Als échte Robinsons hebben we vissen gevangen (nou ja, 1 piepkleintje dan), vuur gestookt en kokosnoten uit bomen geslagen. Gelukkig hadden we een paar dagen eerder in de Singapore Zoo een demo kokosnoot-kraken gehad: je moet eerst de bast van de kokosnoot ‘zacht’ slaan op een steen ofzo om hem daarna open te scheuren. Een orang oetan bleek daar in de Zoo trouwens het meest bedreven in te zijn, maar Ardy kon er op Rawa ook wat van! 

Ook dreigden we, zoals bij een echte Expeditie Robinson, afvallers te hebben: Tim viel uit een palmboom, Isabel viel haar tand door haar lip en Camiel en Karin verbrandden hun voeten ongenadig..

Het alternatieve survivallen kan ook best zwaar zijn!!!

Gelukkig hoefde er niemand voortijdig het eiland te verlaten en hebben we genoten van de kraakheldere zee, het strand, lekker eten, heerlijke cocktails en vooral het geweldige gezelschap. Het blijft tenslotte toch vakantie?!

 

The House...

.....with a view!

The view....

 

 

 

 



Japan - Echte geisha's en fietsen onder de kersenbloesem in Kyoto (3 of 3)

Na de bijzondere dag in Hiroshima zat ons weekje Japan er alweer bijna op; we hadden gelukkig nog 1 hele dag voor het mooie Kyoto én het weer zat eindelijk goed mee. Perfect dus voor onze fietsexcursie dwars door het oude Kyoto waarbij we wel honderden bloeiende kersenbomen hebben gezien. Ook kwamen we veel bruidsparen tegen én in de ‘bloemenwijken’ (genoemd naar de geisha’s die zo mooi als bloemen zijn) enkele echte geisha’s. Nog steeds worden in Kyoto meisjes opgeleid om geisha te worden (toch anders dan onze Wallen en O.T.), vooral op het gebied van dans, muziek en poezie. Alleen de kleding en kapsels zijn al vreselijk moeilijk om te dragen en te creëren, ze slapen daarom ook niet met hun hoofd op een kussen, maar met hun nek op een houten steuntje....

 

  

Prachtige tempelcomplexen in echte Japanse Zen-tuinen. Volgens Steve Jobs was de gouden tempel met de sublieme tuin eromheen het voorbeeld van eenvoud en stijl. En daar zijn we het eigenlijk allevier wel mee eens....

 

 De Japanners zijn niet zo groot en buigen ook nog constant, zodat het niet moeilijk is om 'Big in Japan" te zijn!
 

 

Big in Japan!

 

De kersenbloesem was echt op zijn toppunt; waanzinnig mooi!

Na heel veel mooie plaatjes gingen we met de trein naar het vliegveld van Osaka voor onze terugvlucht. Een week was eigenlijk te kort voor dit bijzondere land, dat weer heel anders was dan andere Aziatische landen.