Karaoke in Singapore

In de (alweer!) twee jaar dat we in Singapore zitten, hebben we inmiddels al aardig wat feestjes gehad en veel erg gezellige mensen leren kennen. Na een bijzonder vermakelijk koninginnedagfeest op de Hollandse Club bleken er in dit clubje ook wat (wannabe) zangtalenten te zitten. Zo hebben we nog filmpjes (helaas niet geschikt voor publicatie) van prachtige optredens van niet nader te noemen personen met het nummer 'you give love a bad name' en natuurlijk het onvermijdelijke ‘Ich bin wie Du’ van Marianne Rosenberg. Wat ligt dan meer voor de hand in Azië dan een avondje karaoke in te plannen?

Na wat navraag bij Aziatische collega’s (we hadden wat twijfels over sommige clubs die wel heel louche leken) hadden we een ‘suite’ gehuurd bij een groot hotel aan Orchard Road. Eén hele verdieping was helemaal ingericht met karaokezaaltjes, varierend van een kleine met banken (die van ons) tot behoorlijk grote, compleet met podium. Alles was behoorlijk vol en het was prachtig om te zien hoe serieus (vooral Aziaten) op een stoel op het podium hun liedjes vertolkten.

 

 

 

Ons clubje van 12 had zich gelukkig al enigszins moed ingedronken bij Gerda en Alexander - die van hun drankvoorraad af moeten voor ze over anderhalve maand terug naar Nederland gaan -, want het is natuurlijk wel enigszins een uitdaging....

De muziekvoorraad bleek te bestaan uit een groot deel zeer onbekende en onuitspreekbare Chinese/Koreaanse nummers en veel  popnummers uit de jaren ’80 -’90 en soms nog wel daarvoor, maar dan wel met de meest waanzinnige clips in jaren ’80-stijl. Voor ons, als niet meer echt jong, natuurlijk een feest der herkenning!

Na een wat aarzelend begin (we probeerden nog echt goed te zingen) kwam de stemming  er goed in en hebben we in diverse samenstellingen (jongens vs meiden, maar ook gemengde duo’s) ons opperbest vermaakt. Het was natuurlijk vooral een zooitje ongeregeld bij ons en leek in niets op de keurige, serieuze optredens die we in de Aziatische zaaltjes zagen. Ook misten we enigszins de Hollandse meezingers zoals André Hazes, maar dat mocht de pret niet drukken. Toen de dame van de bediening om 12 uur kwam zeggen dat dit ons laatste nummer was, waren we daar nog helemaal niet klaar voor.

Na dit zeer geslaagde onderdeel, hebben we nog enkele afzakkertjes gepakt in een zeer typische nachtclub, waar alles te koop lijkt, maar waar een fantastische band speelt. We waren het er allemaal over eens dat zij weliswaar beter zongen dan wij, maar dat dat misschien ook gewoon een kwestie van veel oefenen was. Misschien toch de volgende keer een zaaltje huren met podium en dan keurig op een stoel ‘echt’zingen?!

Mede mogelijk gemaakt door Tiger....

 

De "ontberingen" van onze Robinson expeditie op het Pulau Rawa

De expeditie leden

Jaja, we hebben het doorstaan; onze survival op 1 van de prachtige eilanden-met-hagelwitte-stranden-en-palmbomen, waar Expeditie Robinson wordt opgenomen! En zoals het hoort bij deze expeditie waren we niet alleen, maar met zijn twaalven: wij met vieren, de familie Kuipers en de familie Borren, die hier heel gezellig vakantie aan het vieren waren.



Kokosnoten verzamelen, vissen vangen en een vuurtje om te kunnen eten en drinken....

Als échte Robinsons hebben we vissen gevangen (nou ja, 1 piepkleintje dan), vuur gestookt en kokosnoten uit bomen geslagen. Gelukkig hadden we een paar dagen eerder in de Singapore Zoo een demo kokosnoot-kraken gehad: je moet eerst de bast van de kokosnoot ‘zacht’ slaan op een steen ofzo om hem daarna open te scheuren. Een orang oetan bleek daar in de Zoo trouwens het meest bedreven in te zijn, maar Ardy kon er op Rawa ook wat van! 

Ook dreigden we, zoals bij een echte Expeditie Robinson, afvallers te hebben: Tim viel uit een palmboom, Isabel viel haar tand door haar lip en Camiel en Karin verbrandden hun voeten ongenadig..

Het alternatieve survivallen kan ook best zwaar zijn!!!

Gelukkig hoefde er niemand voortijdig het eiland te verlaten en hebben we genoten van de kraakheldere zee, het strand, lekker eten, heerlijke cocktails en vooral het geweldige gezelschap. Het blijft tenslotte toch vakantie?!

 

The House...

.....with a view!

The view....

 

 

 

 



Japan - Echte geisha's en fietsen onder de kersenbloesem in Kyoto (3 of 3)

Na de bijzondere dag in Hiroshima zat ons weekje Japan er alweer bijna op; we hadden gelukkig nog 1 hele dag voor het mooie Kyoto én het weer zat eindelijk goed mee. Perfect dus voor onze fietsexcursie dwars door het oude Kyoto waarbij we wel honderden bloeiende kersenbomen hebben gezien. Ook kwamen we veel bruidsparen tegen én in de ‘bloemenwijken’ (genoemd naar de geisha’s die zo mooi als bloemen zijn) enkele echte geisha’s. Nog steeds worden in Kyoto meisjes opgeleid om geisha te worden (toch anders dan onze Wallen en O.T.), vooral op het gebied van dans, muziek en poezie. Alleen de kleding en kapsels zijn al vreselijk moeilijk om te dragen en te creëren, ze slapen daarom ook niet met hun hoofd op een kussen, maar met hun nek op een houten steuntje....

 

  

Prachtige tempelcomplexen in echte Japanse Zen-tuinen. Volgens Steve Jobs was de gouden tempel met de sublieme tuin eromheen het voorbeeld van eenvoud en stijl. En daar zijn we het eigenlijk allevier wel mee eens....

 

 De Japanners zijn niet zo groot en buigen ook nog constant, zodat het niet moeilijk is om 'Big in Japan" te zijn!
 

 

Big in Japan!

 

De kersenbloesem was echt op zijn toppunt; waanzinnig mooi!

Na heel veel mooie plaatjes gingen we met de trein naar het vliegveld van Osaka voor onze terugvlucht. Een week was eigenlijk te kort voor dit bijzondere land, dat weer heel anders was dan andere Aziatische landen.

 

Japan - Oranje boven in Kyoto en Hiroshima bijna 70 jaar na de bom (2 of 3)

Vanaf Hakone reden we met een supersnelle kogeltrein, de Japanse Shinkansen, in nog geen twee uur naar Kyoto (toch een ritje van ruim 350 km..). Kyoto is heel lang de hoofdstad geweest van Japan en heeft nog steeds prachtige oude wijken, tempels in oude Japanse zen-tuinen en historische gebouwen. De eerste middag zijn we naar een Shintu-complex geweest aan de rand van Kyoto, waar duizende  feloranje Torii (Japanse poorten die een zuiverende werking zouden hebben) achter elkaar geplaatst zijn en zo kronkelend een kilometerslang pad overdekken; prachtig! Vooral op Pim hadden de Torii een bijzondere werking: hij had eerst helemaal geen zin om mee te gaan maar was opeens helemaal blij en gelukkig toen we een stukje onder de poortjes door hadden gelopen. Het zou ook kunnen dat dit veroorzaakt werd door een blikje met Japans ‘sap’ dat we eerder hadden gekocht en waar 8% alcohol in bleek te zitten...

 

Duizenden "Torii" bij de Fushimi Inari Shrine

De volgende dag konden we weer met de snelle Shinkansen mee, nu naar Hiroshima. Daan had op school uitgebreid les gehad over de Tweede Wereldoorlog, wat hier in Singapore natuurlijk vooral gaat over de verschrikkingen van de Japanse bezetting, en hij wilde graag met eigen ogen de plaats zien waar de eerste atoombom was gevallen. Bijna 70 jaar later staat zowat heel Hiroshima nog steeds in het teken van de bom; op ground zero is een groot Memorial Park gemaakt met een enorm indrukwekkend museum. We werden allevier ook stil van de restanten van de ‘dome’ een oud koloniaal gebouw dat slechts tientallen meters verwijderd was van de inslagplaats van de bom en wonder boven wonder grotendeels overeind is blijven staan. Op het gebouw stond een grote betonnen koepel, waarvan het ijzeren binnenskelet intact is gebleven, bizar!

Herdenkingsceremonie in Hiroshima

In het museum waren maquettes te zien van Hiroshima voor en na de bom; echt alles was in een fractie van een seconde weggebrand in een straal van een kilometer. Het museum had 1 grote horrorshow kunnen zijn, maar liet (gelukkig) vooral heel feitelijk zien waarom er gekozen was om de bom op Hiroshima te laten vallen en wat de gevolgen (ook voor vele jaren daarna) waren. We waren het er allevier over eens dat je dan maar het beste op de plek kon zitten rechtonder waar de bom viel, vooral verhalen van mensen die de bom (enkele dagen of uren) overleefd hadden waren afschuwelijk, met zware brandwonden en nauwelijks hulp, water of medicijnen. Ook stonden er onvoorstelbare ‘weetjes’ geschreven: zo was de temperatuur binnen 1 seconde op de plek waar de bom ontplofte hetzelfde als de oppervlaktetemperatuur van de zon... ongelofelijk!


Kraanvogels (symbool van lang leven) worden nog steeds gevouwen
 voor de slachtoffers van Hiroshima

Hiroshima Castle

Japan – Tokyo op zijn Japans en Mount Fuji / Foetsie (1 of 3)

Deze paasvakatie was het tijd voor weer een ander fascinerend Aziatisch land: Japan. Nadat we Hans Vandenburg's "Tokyo, I'm on my way" uit de oude doos hadden gehaald en nadat Daan en Pim tot de conclusie waren gekomen dat de versie van de J-pop band "Puffy Ami Yumi" toch beter was zijn we 35 jaar na dato vertrokken naar Tokyo. We hadden maar een week en wilden toch het nodige zien, zodat het programma bijna net zo vol zat als een Japanse vakantie in Europa... De eerste dag konden we meteen al onze ogen uitkijken in DisneySea: een uniek Disneyland-park net buiten Tokyo met als thema water aan natuurlijk de zee. Het was erg druk, en we verbaasden ons over de rust waarmee de mensen gewoon 4 uur in de rij gingen staan voor een ritje van 30 seconden in een achtbaan. Ook waren bijna alle mensen verkleed als hun favoriete Disneyfiguur met de meest bizarre hoofddeksels – erg leuk om te zien en eigenlijk de beste attractie van het park!

De tweede dag stond Nikko op de planning, prachtige oude tempels op 2 ½ uur rijden van Tokyo. We hadden niet zo’n mazzel met het weer; in DisneySea was het al behoorlijk fris, maar in Nikko was het met mist en wind maar 4 graden en echt ijskoud.  De rit naar Nikko ging via heuvels door prachtige landschappen, waar we door de mist helaas ook niet veel van konden zien. We hadden wel geluk met de tempels van Nikko: de volgende dag zou een restauratie beginnen die 6 jaar gaat duren en waarbij de hele tempel wordt ingepakt....  Bij de excursie hoorde ook een echte Japanse lunch met sashimi, tempura en Udon: heerlijk! Ook Daan en Pim bleken grote fans van Japans eten te zijn.



Zitten op de grond blijf onpraktisch ....

....maar het eten was heerlijk






 




Tempel complex complex in Nikko

 

Uitstallingen van Sake offers zijn te vinden bij vrijwel elke belangrijke tempel

De prachtige tuin bij het keizerlijke zomerverblijf in Nikko

Lang geleden, en bijna vergeten, dat een verwarming zo heerlijk kan zijn....

De laatste dag in Tokyo was echt sightseeing op zijn Japans: de bus in en uit en zo in een dag langs alle bezienswaardigheden. Op 1 april begint in Japan het schooljaar en beginnen ook nieuwe medewerkers bij bedrijven. In een shintu-tempel werden nieuwe medewerkers ingewijd om hun nieuwe baan te kunnen beginnen; de medewerkers natuurlijk in hun zwarte pakken en de priesters op Japanse slippers en kimono’s.

 

Het paleis van keizer Akihito in Tokyo

 

 



Daan kom er ook bij...

Gigantische lantaarns bij Senso-Ji





Het straatbeeld bij Senso-Ji

En de zwarte pakken, het straatbeeld in de rest van Tokyo....


De skyline van Tokyo is een stuk minder inspirend dan die van Shanghia of Singapore

 

Vanuit Tokyo vertrokken we ’s morgensvroeg naar Hakone en Mount Fuji; de prachtige, wereldberoemde, perfect-symmetrische vulkaan. Helaas zat het weer niet mee en hebben we weinig van Mount Fuji kunnen zien, volgens onze gids was de vulkaan wel vaker ‘shy’ en hulde zich dan in wolken. Na de excursie gingen we met de trein naar Hakone, waar we een nachtje sliepen in een Ryokan, een traditioneel Japans hotel, waar je slaapt op matjes en waar je de hele dag in kimono en slippers rond mag lopen. Hakone ligt middenin een vulkanisch actief gebied, met natuurlijke warmwaterbronnen. Het is daarom onder Japanners erg populair om hier te gaan badderen. In een ruimte was je je eerst grondig met zeep en spoel je je goed af met een teiltje en een handdouche, waarna je lekker buiten in warme (bubbel)baden gaat liggen weken: heerlijk in de koude buitenlucht! Een klein nadeel was dat de baden gescheiden waren voor mannen en vrouwen, zodat ik alleen tussen de Japanse dames in het bubbelbad heb gezeten en Ardy met de jongens een echte ‘mannenavond’ had.

Hij zou zo mooi moeten zijn....

Mooi uitzicht maar geen Mt Fuji.....