Pimmy H. en Liek als echte expatvrouw..

Pim had het er in Nederland al lang over, maar het lukte niet om het daar in het schema van BSO, voetbal, tennis en ons werkschema te passen. Nu ik alle middagen thuis ben, bracht dat nieuwe perspectieven mee en kon hij dus op…. gitaarles… Naast de Hollandse school zit een muziekschool, waar ze drum- keyboard en gitaarles geven. Toen het puntje bij het paaltje kwam, wilde Pim eerst liever toch niet, omdat de leraar (uiteraard) geen Nederlands spreekt, maar alleen Engels. Na een proefles, waar ik bij mocht blijven, bleek het Engels niet zo’n groot issue, het is toch vooral nadoen wat de leraar voordoet en muziek klinkt in alle talen hetzelfde.

Pim is heel blij met zijn gitaar!

Dus Pim zit nu echt op gitaarles. We hebben meteen maar een gitaar voor hem gekocht en dan ook maar meteen een electrische (die kun je namelijk ook nog op een koptelefoon aansluiten, voor het geval de lessen toch niet zo goed uitpakken). De vader van een vriendje van Daan is een fervent gitarist en had ons een uitgebreide mail gestuurd met waarop te letten bij het kopen van een gitaar, zodat we in de winkel bijna konden doen of we er verstand van hadden. Uiteindelijk heeft Pim voor een glanzend-zwarte gitaar gekozen van het (nog nooit van gehoorde, maar blijkbaar wel goede) merk Swing. En nu maar oefenen, wie weet hebben we een waardige opvolger van de legendarische Jimmy Hendrix in huis met onze Pimmy…

En nu maar oefenen

Met een tennisbaan echt letterlijk voor de deur kon ik toch niet ontkomen aan de enige echte expatvrouw-bezigheid:  tennisles. Met een groepje van in totaal vier vrouwen die ik allemaal van de Hollandse school ken, hebben we nu elke woensdagochtend les. Onze tennisleraar is de uiterst relaxte werkstudent Steve, type skileraar zal ik maar zeggen. We hadden de keus tussen hem en een uiterst correcte, maar wel heel kleine Aziaat, dus hebben we toch maar voor deze Engelsman gekozen, uiteraard om zijn sportieve kwaliteiten….

Tennisles betekent voor mij natuurlijk vooral een tennisoutfit, zodat ik meteen ben gaan shoppen en  uitendelijk ben geslaagd voor een stoere pet en een kek zwart rokje met knalroze shirt (helaas wel in de grootste maat die ik kon vinden, kledingklopen hier is niet best voor je zelfwaardering).  Nadat ik het uitgebreid aan Ardy had geshowd, bleek ik wat essentiele dingen te zijn vergeten waaronder een racket… Ik ga dus ook bij tennis (net als bij skiën) toch vooral voor de looks..

En nu nog een bal zien te raken..

De eerste les was erg leuk en ook behoorlijk vermoeiend met 30 graden. Ik geloof niet dat ik er enig talent voor heb, maar dat mag de pret niet drukken. De tweede les was wat minder; ik belandde al na 10 minuten op de bank met mijn been omhoog met ijs erop na een zweepslag in mijn kuit. Die blessure is nu weer helemaal over, zodat ik er morgen weer klaar voor ben; wordt vervolgd!

Formule1 met oordoppen

Afgelopen weekend had Singapore weer een uniek evenement: de enige grandprix-formule1 race by night. Belangrijkste reden was ongetwijfeld dat het daardoor live op de normale tijd in Europa kon worden uitgezonden, maar het was zo ook te verkopen als een enige-in-de-wereld-event, waar ze hier dol op zijn. Op vrijdagavond werd er getraind, op zaterdag vonden de kwalificaties plaats en op zondag de echte race.

klaar voor de start

Erwin en Lenny hadden hun vakantie zó uitgemikt dat ze hier waren tijdens de race, wat erg gezellig was. Ook werden we zó ook van deskundig commentaar en uitleg voorzien (weet je dat een stationair draaiende Formule 1-auto 5000 toeren per minuut draait en dat de spoiler op de achterkant precies het omgekeerde effect heeft van een vleugel bij een vliegtuig?). Omdat de race toch niet te volgen is vanaf de kant en de kaartjes voor de zaterdag en zondag wel 4 keer zo duur waren, hadden we kaartjes gekocht voor vrijdagavond. De race was zowat in het centrum, bij Marina Bay Sands, over een weg, waar je normaal zelf overheen kan rijden. We konden zowat onder het circuit in een parkeergarage parkeren (het blijft toch Singapore), naast een Ferrari. Alle dure sportauto's, waarvan er echt belachelijk veel in Singapore rijden, kwamen nu ook echt op de weg, dus dat was voor Erwin haast nog mooier dan de race zelf.

In heel Singapore struikelde je zowat over de sportauto's

Bij de ingang hadden we meteen een Formule 1-survival kit gekocht, die bestond uit een regencape en oordopjes. De regencape hadden we gelukkig niet nodig, maar de oordopjes des te meer. De racewagens maken zo'n afschuwelijke herrie (hoewel er ook veel zijn die het een prachtig geluid vinden) dat je zowat een hoorbeschadiging oploopt als je dat niet doet.

Racen over de 'gewone' weg

Een echte scherpe foto was niet te maken..

We konden langs een groot deel van het circuit lopen en de auto's ook aardig van dichtbij zien. Op rechte stukken was dat niet meer dan een flits, maar in enkele haakse bochten moesten ze remmen tot wel 100 km per uur, zodat ze goed te zien waren. Op het laatst vonden we een bocht waarbij de auto's uit 1 bocht recht op je af kwamen, om vervolgens naar rechts te gaan, erg spectaculair! Maar het mooiste van alles was toch wel de prachtig verlichte skyline van Singapore om het circuit heen, die nu zo vertrouwd is dat het al enigszins als thuis voelt. De echte race op zondag hebben we vanaf de bank op de tv gekeken met bier en popcorn: ook leuk!

Net Wageningen op 5 mei, maar dan anders...

'FC Groningen' kampioen

De Hollandse school organiseert elk jaar een voetbaltoernooi voor alle leerlingen die dat leuk vinden en dat was dit jaar op 3 september. Met een prachtige gesponsorde outfit, waren Daan en Pim samen in een team ingedeeld met 7 jongens van groep 5 t/m 8. Ardy was (natuurlijk!) coach en ik had me deze keer aangemeld voor de catering, wat vooral erg gezellig was om te doen. Het enige wat jammer was was de naam van het team: FC Groningen…. Het kon natuurlijk altijd nog erger, maar toch…



Het voltallige FC Groningen



alle voetballers en coaches van de HSL

De eerste wedstrijd tegen Vitesse  waren ze duidelijk nog niet goed op elkaar ingespeeld (moest er dan iemand verdedigen?) en verloren ze met pech met 3-1. Na een grondige analyse van de coach en een intensieve teambespreking was de knop om en het doel duidelijk: winnen. Pim, Max en Sep maakten de mooiste combinaties voorin en achterin werd de zaak goed dicht gehouden door Cas, met hulp van Mathijs en Hylke, die steeds beter de bal onder controle hielden, ondanks dat dit voor hen de eerste keer was dat zij op een voetbalveld stonden. Daan stond als vanouds zijn mannetje in het doel.



intensieve teambespreking



Daan 'het kanon'

ook hier:...de voetbalvrouwen...

De wedstrijden tegen FC Twente en ADO Den Haag verliepen dus zonder problemen met winst. De uiteindelijke finale was dé kans op revanche tegen Vitesse. Na een spannende strijd werd ook deze wedstrijd gewonnen, zodat alle jongens van FC Groningen naar huis mochten met een eigen voetbal. Daan en Pim vonden het heerlijk om weer te voetballen en hadden geen enkele moeite met de temperatuur, die toch ruim boven de 30 graden lag. Vanaf morgen gaan ze beginnen met voetbal als naschoolse activiteit op school, waar ze erg veel zin in hebben en na dit toernooi alleen maar meer!



vocht bijvullen



De prijzen werden uitgereikt door meester Gerard

Pim's verjaardag

2 September is Pim alweer 10 jaar geworden; we hebben nu dus 2 tieners in huis. Hij was op een vrijdag jarig, zodat we zijn partijtje mooi na school konden vieren, omdat ze dan al om 13.30 uur uit zijn. Na lang wikken en wegen (bowling, waterpretpark, Sciencemuseum) wilde hij toch een oud-Hollandse speurtocht met spelletjes en pannenkoeken eten. Ardy had dus weer een onovertroffen fotospeurtocht uitgezet, met enkele opdrachten. In plaats van door het arboretum ging de speurtocht deze keer door het tropisch regenwoud, dat op 5 minuten lopen van ons huis begint. De (in totaal 8) jongens hadden het prima naar hun zin. Hoogtepunt was toch de kelnerrace door het speeltuintje met een dienblad vol bekertjes met water, terwijl de andere groep de kelner mocht bekogelen met natte sponzen vanaf het speelhuisje. Het zwembad met waterballonnen was ook heerlijk om na de zware jungletocht in af te koelen en de ruim 30 pannenkoeken waren in een mum van tijd verdwenen. Pim’s beste vriendje Fil bleef daarna nog slapen, zodat het ook nog helemaal naar Pim’s zin eindigde.

Fil klaar voor de kelnerrace

Pim wordt 'gejonast' door Nick, Iven en Fil

Lekker afkoelen in het zwembad

Op zondag hadden we , volgens goed gebruik, het ‘grote-mensen-feest ‘ gevierd met een barbecue voor collega’s van Ardy met hun kinderen en wat vrienden. Ardy miste Jelte wel enorm bij het draaien op de barbecue, wat nog steeds geen hobby van hem is. Gelukkig was Alexander een hele goede vervanger van Jelte, zodat we uitstekende sateetjes kregen. Het was erg gezellig, maar eindigde (nog) niet zoals in Wageningen , in een dansfeestje/liederlijk gezang. We hebben nog een paar verjaardagen meer te vieren hier het komende jaar, dus wie weet…..

Alexander was ook bijzonder bedreven in het draaien

Gezellig aan de praat

Fil was zondag natuurlijk ook weer van de partij

You'll never walk alone

Elke donderdagochtend ga ik met een groepje (voornamelijk) Nederlandse vrouwen wandelen op een plek in Singapore. Vier heel actieve dames zetten om de beurt een wandeling uit, waarvoor ze op dinsdag via de mail een uitnodiging versturen. Als je geen zin of tijd hebt om mee te gaan, doe je dat lekker niet en anders stuur je een mailtje terug. De groep waarmee we zo gaan wisselt tussen de 8 tot wel 20 personen; elke keer dus weer een verrassing wie je aantreft. Het is een leuke en gemakkelijk manier om mensen te leren kennen (al wandelende praat je gemakkelijk) en om de stad te verkennen. We wandelen in een flink tempo door, zo’n 2 - 2 1/2 uur, dus het is ook nog een goede sport hier. Echt hardlopen of iets dergelijks vind ik echt niet te doen in de hitte, dus met deze wandelingen en enkele keren per week baantjes trekken in het zwembad probeer ik toch mijn strakke stralende droombeeld te behalen..

De wandelclub

De wandelingen beginnen elke keer op een ander punt en eindigen op een andere plek, zodat het niet handig is om met de auto naar het startpunt te gaan. Een goede reden dus om de bus uit te proberen hier in Singapore. Het gros van de mensen heeft hier geen auto en doet alles met de bus, dus busvervoer is hier (natuurlijk) uitstekend geregeld. Vanaf heel veel plekken rijden bussen af en aan; je hoeft nooit langer dan 10 minuten te wachten op jouw bus. Op mijn i-phone blijkt een superhandige app te zitten die precies op een kaartje aangeeft hoe ik met lopen, welke bus ik moet pakken en waar ik uit moet stappen; het kan dus niet fout.. Het enige nadeel is dat we ruim een km van de bushalte vandaan wonen, maar met Ard’s mountainbike is dat ook maar een heel klein stukje.

Prachtig overwoekerde Chinese graven

Afgelopen donderdag ging de wandeling via MacRitchie reservoir (waterreservoir en tevens natuurgebied) naar Bukit Brown, een oude Chinese begraafplaats middenin de stad. De begraafplaats is bijna helemaal overwoekerd met beginnend regenwoud, maar daardoor alleen maar mooier. Ook deze plek staat echter op de nominatie volgebouwd te gaan worden met woningen en appartementen, dus het was goed om het nu nog even te gaan bekijken. Ik ben benieuwd hoe deze huizen zullen verkopen; Chinezen geloven dat je de geesten van voorouders niet mag verstoren en dat zo’n plek ongeluk brengt. Zo heeft er op Orchard Road vroeger ook een begraafplaats gelegen, waardoor 1 fantastische grote plek, jarenlang onbebouwd is gebleven. Uiteindelijk is er een enorm warenhuis neergezet, in de vorm van een oude Chinese graftombe, met fonteinen aan de voorkant op de plaats waar anders brandende wierookstokjes staan. Met dit warenhuis is het prima gelukt; het loopt als een trein. Ik weet alleen niet of mensen ook in huizen willen wonen die lijken op graftomben….

alles om de geesten gunstig te stemmen

Daan en Pim kunnen vliegen

De zomervakantieperiode in Nederland was natuurlijk geen echte vakantie voor de jongens en ze hebben zich vooral de eerste weken zelf moeten vermaken zonder veel herrie te maken. Ze hebben dat alletwee op een voorbeeldige manier gedaan, zodat ze, eenmaal terug in Singapore, als ‘beloning’ van ons nog iets leuks mochten gaan doen. Dat werd zelf vliegen in iFly. Op Sentosa Island hebben ze een grote glazen koker neergezet, waardoor met enorme kracht wind wordt geblazen. Op deze wind kun je met een speciaal pak aan ‘vliegen’, en als je hééél goed bent, kunstjes doen.

Ze hadden er zin in!

Ze vonden het natuurlijk wel spannend om te doen, maar ook erg leuk. Pim had wel verwacht dat hij al allerlei salto’s mocht en kon doen, maar dat lukte hem zelfs niet. Met behulp van een instructeur bleven ze wel keurig recht zweven en konden ze al een beetje op en neer bewegen. Superknap dus! Pim schoot 1 keer wel een paar meter omhoog, maar kwam gelukkig zonder kleerscheuren weer netjes naar beneden. Foto’s maken was wat lastig doordat ze precies op de hoogte waar gevloegen werd, grote stickers op de koker hadden geplakt. Je kon natuurlijk wel voor enkele tientallen dollars foto’s en/of een video kopen, maar daar zijn we dan net weer te krenterige Hollanders voor….

Daan vliegt echt!

En Pim natuurlijk ook!

Het huis leeg en veel vrienden

Na de uitvaart zijn we begonnen met Ben’s huis leeg te halen. Hij had gelukkig al héél veel weggegeven en opgeruimd. Edwin en Helma moesten ook nog verhuizen naar hun nieuwe huis, waar, nadat we al hun spullen hadden overgebracht, gelukkig nog een enorme berg ruimte over was waar we alle spullen op konden slaan uit Ben's huis.

een deel van de tuin met rechts Ben's favoriete zitplekje

Voor de jongens was hier natuurlijk weinig aan en ze hadden zich al anderhalve week bijzonder goed en lief moeten vermaken met computer en origami in opa’s huis. Ze waren dan ook erg blij dat ze eerst wat hadden afgesproken met vriendjes in Heeswijk en daarna in Wageningen. Deze logeerpartij viel net samen met het Kinderdorp in Bennekom. Op deze enorme huttenbouwplaats was zowat de halve V.d. Brinkschool aanwezig, helemaal top dus! Na drie dagen bouwen was de hut wel vijf verdiepingen hoog, een zesde verdieping werd helaas niet toegestaan door de leiding.

Wij vonden het ook heerlijk om iedereen weer te zien en hebben erg gezellige uurtjes doorgebracht met onze familie en heel veel vrienden. Het was wel wat vreemd om Jenny en Jan-Willem zo snel weer te zien nadat ze drie weken daarvoor nog bij ons in Singapore waren. De foto’s van hun vakantie waren prachtig! Gezien de korte tijd die we hadden lukte het niet om alle mensen die we graag hadden gezien, ook echt te bezoeken.

Lekker nog in pyama een spelletje doen met Auke en Roel

Onze vrienden Eef en Saskia waren kort na ons vertrek naar Singapore naar Engeland verhuisd en kwamen in hetzelfde bizarre scenario als wij terecht. De kanker bij Eef’s moeder had zich toch, ondanks zware kuren en operatie, verspreid, zodat zij uiteindelijk begin augustus is gestorven. Helaas konden we niet naar haar uitvaart, die plaatsvond op de dag dat wij weer in Singapore aankwamen. Het was wel heel fijn om hen nog even te kunnen zien en spreken net voordat we vertrokken.

Met vijf grote koffers, vol met lekkere kazen van Mike (zo verkopen ze ze hier toch niet), verboden pakjes kauwgom, de senseo en foto’s en schilderijen uit Ben’s huis, kwamen we hier weer aan. We missen Ben natuurlijk en vaak onverwachts, zoals onze ‘skype-momenten’ en leuke dingen die je graag even wil vertellen. We hebben echter ook zin en energie om ons Singapore-avontuur nu echt te laten beginnen.