Hoe tem je een olifant?

Onze reis door Laos begon met een uitermate relaxte tweedaagse bootcruise over de Mekong rivier. We gleden langs een prachtig landschap van heuvels en bergen, begroeid met palmbomen, bamboe en andere tropische planten. Heel af en toe zagen we hutjes langs de oever en waterbuffels, olifanten die in de rivier een bad kwamen nemen.

Onze route via de Mekong rivier van
Houei Sai naar Luang Prabang

 

"Long boat" zoals wij die ook hadden

Onderweg stopten we bij een dorpje waar mensen nog echt hetzelfde leefden als 100 jaar geleden; zonder electriciteit of geld, helemaal zelfvoorzienend met wat de rivier en het regenwoud te bieden had, heel bijzonder! 

 

Erg leuk om jezelf op de foto te zien

Het hoogtepunt van onze Laos-reis was een tweedaagse ‘cursus’ olifanten temmen. In een vallei, vlakbij Luang Prabang, werden ‘oude’ werkolifanten opgevangen en mochten toeristen onder begeleiding van echte mahouts de olifanten mee verzorgen. Allereerst kregen we les in commando’s in het Laotiaans: pai pai was naar voren, kwa kwa naar links en (heel belangrijk!) hou hou was stop. Nadat je de olifant van opzij benaderd had (van voren ziet hij je slecht aankomen) stak de olifant keurig zijn poot omhoog en kon je via zijn poot op zijn nek klimmen. Knieën achter de oren, handen op de kop en rijden maar! Het was echt hoog en best spannend, maar ook superleuk. Hierna gingen we voor een ‘gemakkelijk’ ritje: in een stoel bovenop de rug van de olifant een wandeling van een uur, over soms smalle paadjes en een heel stuk door de rivier.

Toen we dit goed onder de knie hadden, gingen we weer op de kop van de olifant gezeten, met de olifanten naar de jungle, waar zij overnachtten. De volgende dag was het tijd voor het echte toetje: olifanten badderen. Al om half 8 kwamen de olifanten weer terug uit de jungle en mochten we de olifanten in de rivier laten badderen. Zittend op de nek/kop/rug mochte we de olifanten uitgebreid borstelen en lieten ze zich soms kopje onder glijden in het water. Prachtig om te zien hoe die magnifieke beesten hiervan genoten en wij ook!

Al weer erg vroeg terug naar de olifanten voor de wasbeurt.
Gelukkig kwam er al snel een zonnetje bij

Local flavours of Thailand

Singaporezen hebben twee grote hobbies: eten en shoppen. Na bijna 2 ½ jaar Singapore zijn we hier ook al aardig mee ingeburgerd, vooral op het gebied van eten. De Singaporese kledingmaten zijn toch niet helemaal de mijne.....

In Singapore kun je heerlijk Thais eten op zowat elke hoek van de straat, maar in Nederland wordt dat vast weer heel anders. Twee dagen Chiang Mai in Thailand waren dus het moment om zelf Thais te leren koken via een van de vele kookscholen daar. Eerst gingen we naar een locale markt om boodschappen te doen. Hier kregen we even snel les in de ‘geheime ingredienten’ van de Thaise keuken: chillipasta, lemongrass, koriander, gember, kokosmelk en niet te vergeten palmsuiker. Ook lagen er allerlei soorten kruiden, groenten en fruit, die ik zelfs in Singapore niet ben tegengekomen. Gewapend met potjes chilliepasta (volgens onze chef moeilijk verkrijgbaar buiten Thailand), 10 soorten gedroogd fruit en een zakje ‘pigskin’knabbels en alle ingredienten die onze chef had gekocht werden we iets buiten de stad gebracht, waar een prachtige buitenkeuken met 6 kookeilanden op ons wachtte.

Elk gerecht werd stap voor stap uitgelegd en door onze chef voorgedaan, waarna we zelf mochten gaan hakken, snijden, stampen, roeren en bakken. Iedereen deed enorm zijn best en alle gerechten lukten wonderwel. Misschien doordat we er zelf nu alle moeite voor moesten doen vond iedereen zijn eigengemaakte gerecht ook echt het allerlekkerst. Het laatste gerecht was het spectaculairst: roerbakken met de vlam in de pan... Zonder brandwonden konden we gelukkig ook onze laatste twee gerechten opeten en mochten we met zijn allen nog een grote Thaise wensballon oplaten, superavond!

De eindresultaten

De volgende dag waren we wat stijf van de harde bedden in ons hotel en misschien ook nog van de fietstocht door Chiang Mai en besloten Ardy en ik te gaan voor een andere Thaise specialiteit: een Thaise massage. In het straatje naast ons hotel zaten verschillende massagesalons, waarvan er 1 van buiten in ieder geval erg netjes uitzag. Binnengekomen mochten we op een bankje  uit ‘het menu” (masages met of zonder olie, van een uur of nog langer) kiezen en daarna een ‘good boy’ uitkiezen van de 6 knullen die ons inmiddels vol verwachting stonden aan te kijken. Dit gaf een enigszins vreemd gevoel, zodat ik maar de jongen uitkoos die er het meest homo uitzag (een jongen met roze-rode lippenstift valt in ieder geval niet op vrouwen, toch?!). Boven aangekomen begon mijn ‘boy’ zich echter ook uit te kleden toen ik in mijn bikini op de tafel lag. Toen ik wat benauwd aangaf dat ik dat liever niet had, hield hij gelukkig zijn spijkerbroek aan.... De massage was echter heel erg goed en gelukkig zonder verder vreemde fratsen.
 

Het meest kitscherig Wat Rong Khun bij Chiang Rai
ontworpen door Chalermchai Kositpipat 

Vanaf Chiang Mai gingen we met een minibusje met andere toeristen via "the white temple" en de “Golden Triangle” (plaats waar Thailand, Myanmar en Laos elkaar raken en die berucht is/was vanwege de opiumsmokkel) naar Chiang Rai. Vanaf Chiang Rai hadden we onze laatste ‘real-Thai-experience’: een lokale bus, die niet alleen passagiers vervoerde maar ook allerlei andere dingen, zoals medicijnen voor een apotheek en bloemenkransen voor een boedhistisch klooster onderweg. De bus rammelde en piepte en leek ongeveer even gemakkelijk bestuurbaar als een tank, maar wist toch na bijna 2 ½ uur (in plaats van de beloofde 1 ½ uur)  onze bestemming te bereiken: Chiang Kong, aan de Mekong rivier en de grens met Laos. We zijn weer mooie Thailand-ervaringen rijker!

Taipusam – zo trots als een pauw

Vandaag was in Singapore een indrukwekkend, bijzonder en redelijk bizar hindoe-feest: Taipusam. Dit feest staat helemaal in het teken van boetedoening, een thema wat in bijna alle religies wel terugkomt. De vorm van boetedoening bij Taipusan is alleen behoorlijk heftig: één man uit de familie draagt tijdens dit ritueel een enorme stellage versierd met goud, zilver en pauwenveren of andere blingbling en trekt soms ook nog een karretje mee met beelden, melkkannen, bloemen en andere offers. Het bizarre is alleen dat deze stellages bevestigd worden met pinnen in het lichaam... En de karretjes worden niet met de hand voortgetrokken, maar door middel van haken die in de rug zijn bevestigd...

Ook Chinese hindoestaanse gelovigen lopen mee

Ik had er al wel eerder over gehoord, maar dacht er elk jaar pas aan als het al voorbij was. Nu ons laatste jaar Singapore is aangebroken, was dit echt een laatste kans. Ik was dus heel blij met de vraag van Loes, één van mijn wandelvriendinnen, om mee te gaan. Ik twijfelde eerst of het wel gepast zou zijn om hiervan foto’s te maken, maar volgens Loes was dit geen probleem.  En daar had ze gelijk in: de meeste mensen vonden het een eer om op de foto te gaan (een soort erkenning van het belang van het ritueel) en poseerden zelfs voor de foto.

Opperste concentratie en trots

De hindoe-gelovigen lopen op Taipusam van deSri Srinivasa Perumal tempel naar de Sri Thendayuthapani Tempel (ongeveer 4 km). In de eerste tempel vinden eerst zegeningen en reinigingen plaats en worden de mannen ‘volgehangen’ met haken, waarna de stellage wordt aangebracht. Sommige mannen droegen de stellage vooral op hun schouders en op een brede riem om hun middel. De echte ‘die-hards’ hadden echter geen riem om hun middel, maar lieten de stangen van toch wel een kleine centimeter doorsnee door hun buik en rug steken...

Citroenen worden meegedragen
om hun zuiverende werking

Ik had verwacht dat er een heel opgewonden sfeer zou hangen in de tempel, maar er heerste gek genoeg een soort vreemde rust (temeer daar er wel een enorm kabaal was van trommels en fluiten in een opzwepend ritme). De familie stond in alle rust om ‘hun’ man heen of hielpen met het aanbrengen van de stellage of haken. Het leek nog het meeste op het optuigen van een kerstboom..

Als een kerstboom die wordt opgetuigd

De mannen zelf vertrokken nauwelijks een spier, terwijl de ene stang na de ander of de ene haak na de ander in hun lichaam drong... Het indrukwekkendste en ook wel enigszins misselijkmakend was het doorboren van de wangen en de tong met een soort spies. Ik was blij dat ik het door het oog van de camera kon zien en het daardoor toch niet helemaal live zag. Naast mij stond de echtgenote van de man die gespiest werd rustig te glimlachen. Toen ik haar vroeg of ze geen plaatsvervangende pijn voelde zei ze vol trots dat hij dit al jaren deed en erg goed voorbereid was, door weken te vasten en te mediteren. Hij zou er nauwelijks iets van voelen...

zegeningen vooraf

de trots van de familie

Ook worden de mannen het hele jaar erna op handen gedragen en hoeven ze nauwelijks wat te doen, omdat zij al alle zonden op zich hebben genomen. Nou heb ik het hier ook bijzonder goed, maar ben ik heel blij dat ik daarvoor niet een tijd gespiest rond hoef te lopen!

Van +30 naar -10 en weer terug

Vorig jaar waren we met Oud en Nieuw in Nieuw Zeeland en ondanks dat dit een meer dan fantastische plaats was, misten vooral Daan en Pim hun vrienden (en het vuurwerk om zelf af te steken...). We hadden de jongens daarom beloofd dat we hoe dan ook de overgang van 2013 naar 2014 met onze Nederlandse vrienden zouden vieren. Op dezelfde avond als dat de kerstvakantie begon zaten we daarom al in het vliegtuig naar Nederland, dat er vooral heel grijs en kaal uitzag, in onze ogen die aan tropisch groen gewend zijn. De warmte van alle familie en vrienden maakte de kou echter meer dan goed! De eerste twee weken zaten natuurlijk bomvol bezoekjes aan iedereen. Ook hebben de jongens scholen kunnen bezoeken, waar ze na de zomervakantie mogelijk naar toe zullen gaan. De internationale school  in Arnhem en het tweetalig VWO op het Dorenweerd hadden alletwee hun voor- en nadelen, zodat we er nog niet uit zijn. Gelukkig hebben we nog een half jaartje om een definitieve keuze te maken en gaat Pim nog eerst zijn CITO-toets maken.

30 jaar gelukkig samen!!!

Halverwege de vakantie hadden we een feestje ingepland vanwege ons  ‘bijna-30-jaar-samen-jubilieum’. Het werd een erg gezellige avond, die vooral in het begin veel weg had van een reűnie. Veel familie en vrienden bleken elkaar vooral op feestjes bij ons tegen te komen en hadden elkaar 2½ jaar niet gezien; genoeg bij te praten dus! Wat helemaal fantastisch was, was dat Eef en Saskia (bijna) recht uit het vliegtuig vanuit Chicago ook gekomen waren. Wat ook heel bijzonder was, was dat wel tweederde van de mensen die op het feest waren, in Singapore waren geweest of nog gaan komen; een hele goede bindende factor! Na heel veel gepraat eindigde de avond als vanouds in een dansfeestje, supergezellig!

Na hele gezellige kerstdagen met de volledige families hadden we nog een heel mooi toetje van de vakantie: met onze ‘oude’ club skieën in Oostenrijk. We hadden bedacht dat we daarvoor het beste naar Műnchen konden vliegen, om vanaf daar met een huurauto in 2 ½ uur naar Bad Hofgastein te rijden. Helaas hadden meer mensen vakantie gepland in Oostenrijk, zodat we uiteindelijk in 5 uur via bijzondere toeristische routes onze bestemming bereikten. Voor de families Borren en Kuipers was de reis echter nog veel omslachtiger: zij hebben er uiteindelijk 12 uur over gedaan om vanuit Nederland naar Oostenrijk te komen....

Het verblijf in Oostenrijk maakte echter alles goed; de appartementen waren prima (ondanks de wat typische ontvangst van ‘de heks’) en het weer uitstekend. Na een dag sneeuw op zondag (wat eigenlijk ook erg hard nodig was), alleen maar droog weer met behoorlijk wat zon. Oud en nieuw was helemaal wat het hoorde te zijn: met zijn zeventienen eten en daarna vuurwerk afsteken en Thaise wenslampions oplaten.  Ardy had vuurwek in Oostenrijk aangeschaft en Jenny en Jan Willem in Nederland, zodat we een wedstrijdje Nederland-Oostenrijk konden houden. Nederland had uiteindelijk overtuigend gewonnen!

De op 1 na laatste dag wilden 5 van de 7 kinderen graag een keer snowboarden. De les was op een baby-helling naast de skilift en ze vonden het allemaal erg leuk, ondanks dat ze meer op hun billen zaten dan op het snowboard stonden. Jasper had echter ongelofelijke pech: na een (niet eens opvallende) valpartij bleef hij ineens stil en wit op de grond liggen en bleek maar liefst zijn beide onderarmen te hebben gebroken.. Het laatste dagje skieën werd voor Jasper dus een dagje films kijken op de bank.

Na de laatste ziekenhuisbezoeken (Daan was eerder naar het ziekenhuis geweest om een abces open te laten snijden en bleek een lastige bacterie bij zich te dragen) begonnen we weer vrolijk de terugreis van 5 uur file naar Műnchen en 12 uur file naar Nederland. We waren niet eens heel veel later in Singapore, dan de Kuipers en Borren in Nederland...