Sprookjesbossen, kerstavond met dartelende dolfijnen en een echte speedboot (2 of 4)

Na onze regenachtige gletsjer-wandeling klaarde het weer gelukkig weer helemaal op en was de lucht weer stralendblauw, zoals we inmiddels gewend waren.... Volgend de locals was dit echter heel uitzonderlijk; aan de westkust regent het bijna altijd en dan niet zomaar een beetje: het gemiddelde ligt op wel 8 meter per jaar. Een voordeel hiervan was wel dat het ontzettend groen is en dat de begroeiing uit een anders soort regenwoud dan wij gewend zijn, bestaat, vol mossen en prachtige varens, van soms wel meters hoog. Er waren overal prachtige wandelpaden aangelegd door deze bossen, waar je meestal alleen doorheen liep; we verwachtten elk moment op een paar elfjes of hobbits te stuiten, maar die hadden zich toch goed verstopt.

De Tasmaanse Zee bij Knights point

 

 

 

Lake Wahea bij Wanake

 

 

Daar waar Claude Monet zijn hart op had kunnen halen.....



Roodbont net als vroege thuis, maar dan toch net iets anders.. 



Mirror lakes

Langs bijna onecht-blauwe meren omringd door bergen met sneeuw op de toppen kwamen we via Wanaka aan in Te Anau, vanwaar 1 van de mooiste wegen van Nieuw Zeeland (en dat wil daar echt wat zeggen) door de Milford Sounds loopt, een overweldigend mooi fjordengebied in het zuiden. Onderweg hadden we dus vele stops om foto’s te kunnen maken en wat korte wandelingen. Langs een enorme muur van wel een kilometer hoogte liep een soort mini-gletsjer naar beneden, die vanaf de parkeerplaats erg dichtbij leek en gemakkelijk te bereiken. De stukjes rots bleken echter enorme blokken van soms wel meters hoog te zijn, zodat de wandeling op teenslippers toch wat uitdagender bleek dan gedacht. Ook moesten we nog flink haasten op de terugweg, want onze boot wachtte uiteraard niet op ons.. maar ook dit lukt uiteindelijk prima.

 



Die waterval leek heel dicht bij

 


Een prachtige zeilboot lag op ons te wachten, waar we ook de (kerst)nacht op doorbrachten. Na ongeveer twee uur varen ging de boot voor anker en konden we of gaan zeekayakken of met een klein motorbootje met gids door de baai varen. Na deze leuke excursie kwam volgens Pim 1 van de beste onderdelen van onze reis: ze mochten van de boot afspringen of duiken. Het water was wel behoorlijk koud (zeker als je Singapore gewend bent), maar dat mocht de pret niet drukken! Na het eten en nog een eindje varen voordat de boot stil werd gelegd voor de nacht, kwamen we onderweg nog een grote groep Husky-dolfijnen tegen, die het fantastisch vonden om rond de boot te spelen. Het water was zo helder, dat we de dolfijnen ook onder water goed konden volgen; zo mooi. Na een vroeg kerstontbijt voeren we weer terug naar de haven, onderweg nog een keer uitgezwaaid door de dolfijnen (http://youtu.be/_XtGjQv7AQk) en een groep zeehonden; onvergetelijk!


 

Dolfijnen in Milford Sound, kijk op de video: http://youtu.be/_XtGjQv7AQk

Mitre peak at Milford Sound

Onze laatste plaats op het Zuidereiland was Queenstown, ook wel de activiteitenhoofdstad van Nieuw Zeeland genoemd. Dit is namelijk de eerste plaats waar het bungeejumpen is begonnen, wat gaandeweg is uitgebreid met nog meer extreme dingen. Na een tijd te hebben gekeken bij het bungeejumpen, waren we (op Pim na, maar die was gelukkig nog te jong) het erover eens dat dit echt krankzinnig is. Maar ja, de jongens wilden toch wel heel graag iets ‘snels’ doen, zodat we uiteindelijk met een jetboot (grote speedboot met jetmotor) langs steile rotswanden door een riviertje zijn gejakkerd; (http://youtu.be/yEiVN2NHcO0) supergaaf! 

 

kijk op de videa voor het Shotover ritje @: http://youtu.be/yEiVN2NHcO0

 

 

 

Real deep down under and high above - New Zealand (1 of 4)

Drie hele weken kerstvakantie, hoogzomer in Nieuw-Zeeland en nu op ‘ slechts’ 12 uur vliegen: de uitgelezen kans om dit prachtige land te gaan bekijken. Onze eerste stopplaats was in Kaikoura op het Zuidereiland. Kaikoura aan de oostkust is vooral bekend als 1 van de beste plaatsen ter wereld waar je walvissen (en dan vooral potvissen) kan bekijken.

De oostkust bij Kaikoura



Aan het strand bij Kailkoura

Volgens goed Nieuw-Zeelands gebruik kan dat op verschillende manieren, variënd van vliegtuigjes, helicopters tot boten. Met een grote catamaran voeren we enkele kilometers van de kust, tot een plek waar een enorme kloof onder water begint van ruim een kilometer diep. Potvissen zijn de enige dieren die vanaf de oppervlakte tot zo’n diepte kunnen duiken en ze jagen daar vooral op inktvissen. Na enig speuren vonden we al vrij snel een potvis, die een klein stukje boven water zuurstof aan het verzamelen was. Er was maar een klein deel (van zijn rugvin tot het spuitgat net achter zijn kop) zichtbaar, maar dit was al een stuk van beina 10 meter.... Na een minuut of 10 had hij genoeg adem om weer naar beneden te duiken en zagen we zijn machtige staart; spectaculair!! Andere potvissen kregen we helaas niet meer gespot, maar wel albatrossen, zonnevissen en zeehonden.

Het duiken van de potvis of sperm whale

Een eindje voorbij Kaikoura zat een grote kolonie zeehonden op een rotspartij aan zee, een ideale plek om hun jongen te krijgen. De pups waren nog maar net geboren en bewogen onhandig en heel erg schattig over de rotsen, ze lijken zo echt op jonge hondjes.

 

minder dan een maand oud!

New Zealand Fur Seal of Kekeno in Maori

 

Het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland is vooral erg bergachtig, met de prachtige Alpen die vooral aan de westkust lopen. Middenin deze Alpen lag onze tweede bestemming: Arthur’s Pass, waar we enkele prachtige wandelingen hebben gemaakt. Na een dagje bewolking hadden we hadden enorme mazzel met het weer: 23 graden en strakblauwe luchten, zodat alle foto’s nu precies lijken op foto’s uit reisgidsen.

Waimakariri op weg naar Arthur's pass

 

Otira valley (Arthur's pass)

Otira valley (Arthur's pass)

Op weg naar de waterval

 

Groen water en niet eens ge-photoshopt!

 

Ook de kleur van dit water is echt; blauw door de mineralen en melkachtig
door het gruis van de gletcher 

Na Arthur’s Pass redden we verder langs de westkust en de alpen, naar Fox Glacier, waar een enorme gletscher tot enkele kilometers van de kust uit de bergen komt. Ook hier was het weer nog fantastisch, zodat we toch maar besloten tot een once-in-a-lifetime-experience: met een helicopter over de alpen, met een landing in de sneeuw in de bergkom waar de gletscher ontstaat. De uitzichten vanuit zo’n kleine helicopter waren onbeschrijfelijk en ook moeilijk in foto’s vast te leggen. We hebben alles vooral goed in ons hoofd opgeslagen!

Op het dak van Fox Glacier

Eindelijke weer eens lekker rennen in de sneeuw!

De volgende dag was het eindelijk het weer wat het meer dan 65% van het jaar daar is: regen! Hoewel we in Nederland al vinden dat het veel regent (0,7-0,9 meter per jaar) en we in Singapore best wel wat regen gewend zijn (bijna 2.5 meter/jaar) was het hier ook niet misselijk: per jaar valt hier dan ook zo’n 5 meter regen in het dal en 10 meter op de gletscher. Net op deze dag hadden we een wandeling met gids over de gletscher gepland, die er gelukkig niet minder mooi om was. De gids vertelde vooral over de goede kanten van de regen; zonder al die neerslag geen gletscher en geen prachtige regenwouden. Verder kregen we allemaal goede regenjacks en (voor sommige van ons) waterdichte bergschoenen. Op de gletscher kregen we ijzeren crampons voor onder onze schoenen en werd met een pikhouwel een goede route voor ons in het ijs uitgehakt; een onvoorstelbare hoop ijs van 13 km lang, waar je je heel klein en nietig bij voelt. Terug in ons hotel was er een heerlijke warme douche en echte cup-a-soup tomaat, die Daan in de plaatselijke supermarkt gespot had.



Op naar de twaalf kilometer lange Fox Gletscher