Kleine kinderen worden groot

De eerste schoolweek zit er alweer op. Het is altijd even wennen, na zo’n lange zomervakantie om weer vroeg op te staan en ineens weer van alles te ‘moeten’, maar ook wel weer lekker, met alle vrienden weer zien en gewoon weer in het ritme. Pim gaat elke morgen blij naar groep 7 al mist hij Daan toch wel; voor hem is dit de eerste keer dat hij naar school gaat zonder Daan. Want Daan gaat nu natuurlijk naar de middelbare school! De Hollandse school heeft alleen een lagere school, zodat we voor de middelbare school hier uit moesten wijken naar een internationale school en dat is het United World College South East Asia (UWCSEA) geworden. Een hele leuke, maar ook enorme school met meer dan 4000 leerlingen. Het internationale systeem is ook wat anders dan het Nederlandse; de overgang van primary naar middle school is bijvoorbeeld van grade 5 (onze groep 7) naar grade 6. Daan is nu begonnen in grade 7, wat ook betekent dat hij bij lange na niet de jongste van de school is (ze beginnen al bij grade 1); hier dus geen brugpieper-syndroom!

Enorme school met heel veel faciliteiten

Maar de andere veranderingen zijn wel groot; de school ligt 6 km verderop, alle lessen zijn in het Engels, hij zit met meer dan 10 nationaliteiten in de klas, en .... hij moet een schooluniform aan.. Nu is dat in Singapore heel gewoon (ik denk dat de Hollandse school ongeveer de enige in Singapore is zonder schooluniform) en valt de kleding wel mee: een groene polo en een grijze bermuda. De bermuda is wel behoorlijk ouderwets van snit, een hoog bandplooimodel, maar met de polo eroverheen zie je er gelukkig niet zoveel van.


Het valt best mee, dat uniform...

Elke ochtend vertrekt hij nu om 7.15 (de school begint al om 8.10 uur!) met de fiets naar de bushalte 1 ½ km verderop en pakt dan de bus naar school, die er ongeveer 20 minuten over doet. In Nederland zou je zo’n stukje natuurlijk helemaal fietsen, maar fietsen over de meeste wegen is hier toch behoorlijk challenging; de auto’s rijden zo’n 70 km per uur over drie banen en zijn totaal niet gewend aan fietsers. Als je dan ook nog van de linker- naar de rechterbaan moet zien te komen op je fietsje ben je of erg stoer of een beetje levensmoe. Daan gaat dus maar bij de bus!

Toch maar niet doorheen fietsen..

Java met tempels, kampongs en een rokende vulkaan

Na drie heerlijke weken in Nederland was onze ‘echte’ vakantie een week naar Java. Ja, als je voor (letterlijk) hetzelfde geld naar Indonesië kan of een week kamperen in Zuid-Frankrijk is de keuze snel gemaakt! Omdat vooral Pim helemaal niet houdt van drukke Aziatische steden en we maar een week de tijd hadden, besloten we Jakarta links te laten liggen en ons te richten op oost-Java. We landden na twee uurtjes vliegen in Yogyakarta, wereldberoemd om de grootste boedhistische tempel ter wereld, de Borobudur en de minstens zo indrukwekkende Hindoeistische tempel Prambanan. Op het vliegveld werden we opgewacht door Pati, onze zeer vriendelijke en zorgzame chauffeur die ons de hele week veilig door het chaotische verkeer van Java loodste. We konden nog net de Borobudur gaan bekijken voor de zon onderging. Omdat het Ramadan was, waren er nauwelijks locale toeristen en was het heerlijk rustig, zodat we alles goed bekonden bekijken en prachtige foto’s schieten.

Borobudur

nog meer Borobodur

en het bewijs dat we er echt waren!

Na een mooie, maar wel wat lange, authentieke Javaanse dansshow van ruim 2 uur, gingen we slapen in het prachtige Phoenix-hotel, helemaal in art deco-stijl. De volgende dag was het tijd voor een bezoek aan een batikatelier en een zilversmederij. Ondanks onze waardering voor het knappe priegelwerk, vonden we de kleding, kleedjes en sieraden echt niet mooi en hebben we dus niets gekocht. Met een gids bezochten we het paleis van de sultan, dat nog steeds in gebruik is door de laatste sultan en de prachtige Prambanan-tempel, die een voorloper bleek te zijn van de Angkor Wat tempel die we in Cambodja hadden gezien.

mooie show, maar een beetje lang

Prachtige Prembanan

De volgende dag kregen we een kijkje in het alledaagse leven van Javanen in de kampongs (dorpjes). Met een gids fietsten we door de straatjes en gingen we binnen bij verschillende kleine zaakjes: een tofu- en tempe-fabriekje, een (medische) alcohol-stokerij, die de meeste winst haalde uit de illegale 40%-alcohol-verkoop (in het islamitische Indonesië mogen moslims geen alcohol drinken), een man die dakpannen maakte en een gamelan-smederij. Vooral die laatste twee adressen maakten diepe indruk; de man die dakpannen maakte stond al vijftig jaar lang met zijn blote voeten in de klei dakpannen te kneden voor iets meer dan een halve eurocent per stuk. Op een goede dag kon hij zo’n 600 dakpannen maken, zodat hij een omzet had van 3 euro per dag; ongelofelijk! Ook de mannen die de gamelans smeden moesten vreselijk hard werken in de schroeihitte van het vuur. Met vier mannen klopten ze de gamelans uit in een levensgevaarlijk ritme met vier hamers; als ze te vroeg of te laat sloegen, sloegen ze namelijk elkaars hersens in met de hamers... Zonder sportschool hadden deze mannen wel allemaal indrukwekkende sixpacks en spierballen, maar we waren allemaal erg blij dat we niet daar geboren waren.

al 50 jaar lang dakpannen kleien..

gras verzamelen voor de 'huis'koe



Na een mooie wandeling de volgende ochtend naar een waterval zijn we naar Malang gereden, waar nog duidelijk Nederlandse sporen te vinden waren. Zo hebben we echte kroketten geheten bij Toko Oen, een winkeltje/restaurant helemaal in jaren dertig-stijl. Daarna was het tijd voor de bergen; via een prachtige route dwars door het platteland zijn we naar de Bromo-vulkaan gereden. Hier koelde het ’s avonds behoorlijk af (tot een graad of 10-15), zodat we blij waren met onze lange broeken en vesten. Na een hele korte nacht (tot 10 uur ’s avonds leek er een soort competitie islamitisch bidden/zingen te zijn dat heerlijk galmend door de bergen via luidsprekers werd verspreid en dat ’s nachts om 3 uur weer begon...), werden we om 4 uur ’s ochtends opgehaald door een jeep om naar de Bromovulkaan te gaan. Om 5 uur kwam de zon op en hadden we vanaf een hoog punt het mooiste uitzicht van de wereld: een prachtig gevormde vulkaan, waar kleine rookwolkjes uitkwamen tegen een roze-blauwe lucht; schitterend!! Daarna mochten we zelf de krater beklimmen, waar een prima trap tegenaan bleek te zijn gebouwd. Bovenop de krater zagen we uit de diepte gele zwavelwolken opstijgen, heel bijzonder. De weg naar beneden ging natuurlijk nog een stuk gemakkelijker en konden we bijna glijdend/skieënd door de as afleggen; het voelde echt een beetje als wintersport!

het mooiste uitzicht ter wereld

in een stoet de krater op

het lijkt wel sneeuw, maar is as

In Kalibaru de bijna-laatste dag kregen we nog een hele interessante rondleiding door een plantage waar allerlei specerijen, fruit, palmbomen, koffie en rijst groeiden. Pim vond hier wel het allerleukste dat hij ook een palmboom mocht klimmen, hoewel hij niet tot de top mocht, die wel meer dan 10 meter hoog was. De laatste dag waren we in Surabaya, waar we in het mooiste hotel van de hele reis sliepen (en bijna alle hotels waren prachtig), het Maja Pahit, het vroegere Oranjehotel. Dit hotel bleek dezelfde architect te hebben gehad als het Raffles hotel in Singapore, wat aan alles te zien was, van de vergulde kranen in de badkamer tot de prachtige parketvloeren en natuurlijk de Surabaya Sling. De Nederlanders in Indonesië zorgden vroeger (en nu nog...) erg goed voor zichzelf!

op een rijtje door de rijstvelden

Prachtig hotel

Vakantie in eigen land

Dé favoriete vakantiebestemming van Nederlanders in Singapore is ... Nederland. De zomervakantie van de jongens begon al lekker vroeg op 22 juni, zodat we op 23 juni met zijn vieren al in Nederland konden zijn. In Wageningen kregen ze pas twee weken later vakantie, wat als grote voordeel had dat alle vriendjes er nog waren én dat we het zomerfeest, de musical van groep 8 en het eindfeest van groep 8 nog mee konden maken. Vooral voor Daan was het erg fijn dat hij zijn tijd op de V.d. Brinkschool zo ook echt kon afsluiten met al zijn klasgenoten.
We hadden de jongens er al enigszins op voorbereid dat iedereen hier natuurlijk gewoon door was gegaan met hun leventje, waar zij al ruim een jaar geen deel meer van uitmaakten en dat de kinderen hier niet direct zaten te wachten op alles wat Daan en Pim hadden meegemaakt. Het tegendeel bleek echter waar; ze werden overal met open armen ontvangen en hoorden er meteen weer helemaal bij, erg leuk. Het gevolg was wel dat vooral Daan, na weken van afscheids/verjaardagsfeestjes in Singapore hier vrolijk verder ging met twee weken vol slaap/disco/zwem-feestjes. Af en toe moesten we echt een dagje rust inbouwen om bij te komen.

Afscheid is niet altijd even gemakkelijk....

Een van de vele gezellige BBQs

Ook Ardy en ik vonden het super om alle familie en vrienden weer te zien, al betekende dit behoorlijk wat heen en weer racen met meerdere afspraken op 1 dag. Ardy moest ook nog van 25 tot 29 juni voor zijn werk in Nice zijn, wat nu wel praktisch dichtbij was. Ook vloog hij alweer een weekje eerder terug naar Singapore; iemand moet toch het geld verdienen, nietwaar?

De eerste drie dagen hebben Daan, Pim en ik het erg lekker gehad in Belgie in de stacaravan van opa en oma, waar we alledrie misselijk werden door zowel het friet- als het chocolademuseum in Brugge na elkaar te doen. In Wageningen was het ook erg gezellig, waarbij we naar de Efteling zijn geweest, naar de bioscoop en weer lekker broodjes worst bij de Hema hebben gegeten. Met koffers vol kaas van Mike, pindakaas, pure chocoladepasta en nog veel meer typische Nederlandse lekkere dingen zijn we weer vertrokken naar huis (want zo voelt Singapore gelukkig ook echt!). Met in het vooruitzicht weer gezellig bezoek uit Nederland van Peter, Marjo en de kids in juli én beloften van Mike en Merian, Dees, Camiel, Karin en GP om in 2013 echt langs te komen. Op naar nog een jaartje Singapore!

Fame voor groep 8

Het leuke van een Nederlandse school is dat alle ‘ typische’ Nederlandse schoolactivitieten hier ook worden gedaan. Eén van de must-do’s is natuurlijk de groep 8-musical. Vorig jaar hadden we de musical al gezien op de HSL; we waren diep onder de indruk en durfden niet te hopen dat ‘onze’ groep 8 dat kon evenaren. Nadat de kinderen terug waren van een fantastisch kamp hebben ze  dan ook elke dag hard gerepeteerd voor de musical. De kinderen mochten zelf kiezen welke musical het werd en gelukkig werd het Fame (het alternatief was de Lion King, wat wel een hele grote klus was geworden met hele ingewikkelde kostuums....).

Fame!

De musical werd helemaal geschreven door meester Stan en juf Renske, er moesten echte audities worden gedaan die ook streng beoordeeld werden door de onderwijzers. De kinderen mochten zelf nummers uitkiezen die ze wilden zingen, waarbij het natuurlijk wel erg handig was dat alle kinderen perfect Engels spreken. Verschillende kinderen durfden het aan om solo’s te zingen, Daan ging echter meer voor het achtergrondkoor en een rol waarbij hij alleen hoefde te acteren.

Backing Vocals

Luid en duidelijk!

Ouders werden gemobiliseerd om te helpen met het decor, zang-, dans- en acteerlessen, maar de kinderen deden vooral heel veel zelf. En toen was het 19 juni zover: de uitvoering... ’s Ochtends was er een soort generale repetitie voor de kinderen van de onderbouw van de HSL en ’s avonds de echte uitvoering voor ouders, broers en zussen. De gymzaal was helemaal omgetoverd tot een theater en zat propvol.

gymzaal als theater

een echte prima ballerina

En de musical was geweldig, ongelofelijk wat een talenten de kinderen blijken te hebben, of het nou zingen, dansen, acteren, skateboarden of muziekmaken was; fantastisch! De rollen in de musical waren door Stan en Renske perfect verdeeld, zodat alle kinderen ook echt aan bod kwamen. Apetrots waren we op onze Daan, die erg grappig blijkt te kunnen acteren en helemaal niet bang was om dit luid en duidelijk te doen. Ja, kleine kinderen worden groot, dat is dan ineens glashelder... Ze zijn allemaal duidelijk klaar voor de volgende grote stap: op naar de middelbare school!

Applaus voor groep 8!!

Daan's lasergameparty

Daan had vorig jaar, toen-ie 11 werd, zijn verjaardag niet echt gevierd in Singapore omdat we er toen nog maar 2 weken waren. Reden te meer om nu zijn 12^e verjaardag uitgebreid te vieren! Samen met zijn beste vrienden Cas en Jari, die ook redelijk in de buurt jarig waren, hadden ze de hele klas uitgenodigd (te doen met 14 kinderen..) om te komen lasergamen.

De drie jarige vrienden

Een parkje in de buurt van Jari’s huis had voldoende open en besloten plekken om elkaar onder vuur te kunnen nemen, dus daar togen we naar toe, na eerst te hebben genoten van de heerlijke zelfgebakken appeltaarten van Cas.

Uitgebreide instructie

Nadat iedereen in oorlogskleuren was beschilderd en de geweren en hesjes waren uitgedeeld kon de strijd beginnen! Er werd in het begin vooral veel geschoten vanachter beschutte struikjes, maar gaandeweg werden ze steeds dapperder en durfden ze zich zelfs tot in het vijandige kamp te begeven. Hierbij was wel opvallend dat de jongens wat fanatieker waren dan de meiden, die meer bij elkaar bleven (zou er dan toch minder oorlog zijn met vrouwen aan de macht?!).

Aanvallen!!

Daan op oorlogspad

Sluipschutter

Na anderhalf uur rennen en schieten was iedereen moe en bezweet en gingen de pannenkoeken er prima in. Op naar de dertiende verjaardag!

Kampavonturen van Daan en Pim

Allebei de jongens zijn weer helemaal blij thuis na hun respectievelijke schoolkampen op Sentosa (Pim op groep 6 kamp) en op Tioman (Daan op groep 8 kamp). Alletwee waren ze we redelijk moe, want zo’n kamp is niet echt bevorderlijk voor je nachtrust, maar ze hadden het wel fantastisch gehad.

De twee groepen 6 voor de Merlion (Pim staat op de S)

Voor Pim is het natuurlijk wel een mazzeltje dat ze hier zelfs al in groep 6 op kamp gaan. Met de bus naar het eiland Sentosa, dat ook wel bekend staat als het vermaak-eiland van Singapore. Als we naar het strand willen, gaan we hier zelf ook meestal naar toe en verder is er zoveel te doen dat je je daar zeker niet hoeft te vervelen. Een uitstekende plek dus om een nachtje te blijven! Om kwart voor negen moesten ze op school komen, met een tas gevuld met allerlei spullen die uitgebreid in een checklijst stonden (kampshirt, hoed, zonnebrand, muggenspray, slaapzak, kleren, zwembroek, zwemshirt en nog veel meer). Pim had de avond vantevoren uitgebreid met mij gecontroleerd wat er allemaal mee moest en was er helemaal klaar voor!

Pim met zijn groepsgenoten

Liedjeszingend in de bus waren ze in drie kwartier al op de plaats van bestemming en begon de Amazing Race: een soort speurtocht in groepjes over het eiland met allerlei uitdagende opdrachten, zoals het bouwen van een zandkasteel (met gracht met water, wat nog niet meeviel..), maar ook het knuffelen van een metserslange python... Pim vond het allemaal geweldig en stortte zich overal enthousiast in.

Kom daar maar om in Nederland; een tattoo onder schooltijd!

Slangetje...

Na deze geweldige race was er ’s avonds een heerlijke barbecue door vaders van verschillende kinderen klaargemaakt en een spannend spel levend stratego op het strand in het donker. ’s Avonds sliepen (nou ja, pogingen daartoe) ze met vier jongens in een hutje, waarbij Pim toch meer op mij lijkt dan ik dacht, want hij kon vooral niet slapen door ‘zand in zijn bed’...

De vaders deden de BBQ, maar de kinderen mochten snijden

Geen kamp zonder kussengevecht!

De volgende ochtend was er na het uitgebreide ontbijt nog tijd voor enkele ritjes met de ludge (soort skelter) naar beneden en mochten we ze moe maar voldaan weer ophalen halverwege de middag. Super!

Racen naar beneden blijft leuk

Daan had een wat langer kamp (4 nachten), waarbij het niet alleen de bedoeling was dat ze leuke dingen deden, maar ook dat ze er nog wat van opstaken. En waar kun je dat beter doen dan op een prachtig tropisch eiland in Maleisië? Ontaard vroeg om 5.30 uur op maandagochtend stonden wij met zijn allen Daan uit te zwaaien, want het was nog wel een stukje rijden (2 ½ uur) en een uur varen voor ze op hun bestemming waren. Toen ze aankwamen mochten ze gelijk gaan lunchen, waarna ze verdeeld in drie groepen van 10 onder leiding van superenthousiaste biologen een flinke wandeling door het regenwoud gingen maken.

Heeeel vroeg 's morgens vertrekken

Even afkoelen in het regenwoud

’s Avonds sliep Daan met zijn beste vrienden Cas en Jari in 1 hutje, wat natuurlijk erg gezellig was. Volgens meester Stan waren ze meestal wel zo moe, dat er tussen half 10 ’s avonds en half 8 ’s ochtends weinig geluid uit hun hutje kwam. Uit de hut van de meisjes die naast ze sliepen kwam aanmerkelijk meer herrie, vooral toen een meisje er bij het douchen achterkwam dat er een garnaal in haar zwemshort was blijven hangen na het snorkelen...

heel groep 8 klaar voor de snorkeltrip


Hele nare plek voor een kamp...

Jump!!

De volgende dagen zaten nog vol met snorkeltrips, een hike van wel 7 uur door het regenwoud en, volgens Daan het allermooiste, een duik vanaf een (ijskoude!?!) waterval in de jungle. Ook in de avonden kregen ze nog presentaties over de dingen die ze hadden gezien of nog gingen zien, zodat Daan echt met een hoop nieuwe kennis op vrijdagmiddag weer op school terug kwam. Ook erg leuk is dat ze zelf een blog bij hebben gehouden over hun kamp op Tioman:  :http://tioman2012.blogspot.com

kampgroepsfoto

Openlucht concert in de Botanic Garden

Elke maand worden er in de Botanische tuin van Singapore (gratis) klassieke concerten van een uur gegeven. Toen we daarvan hoorden zeiden we meteen dat we daar eens naar toe zouden gaan, maar ja, daar kwam natuurlijk niets van terecht. Als ik een keer bedacht dat we dat zouden kunnen doen bleek het concert net de week ervoor al te zijn geweest...  Toen vriendin Maja mailde dat zij daar deze zondag naar toe gingen, met nog twee andere families, was ik dus meteen enthousiast. Omdat het moederdag was, mocht ik ook kiezen wat we zouden gaan doen. Daan en Pim leek die klassieke muziek nou niet echt fantastisch, maar het vooruitzicht van een potje voetballen met Jari en Iven maakte veel goed.

gewoon een leuke foto van Daan

Maja had verteld dat zij eten voor een picknick mee zouden nemen, maar wij hadden natuurlijk niet veel in huis (op moederdag zorgt Ardy voor het eten, dus gaan we dan altijd uit eten...). Ter plekke zou ook vast wel van alles te koop zijn (het blijft toch Singapore), zodat we met wat blikjes bier en frisdrank vertrokken. Het weer was prima (bewolkt, dus niet te heet en geen regen), zodat we op weg naar de Botanische tuin al merkten dat we niet de enigen waren die op dit goede idee waren gekomen. De meeste mensen waren ook duidelijk beter voorbereid dan wij, want sjouwden met grote koelboxen, stukken karton en/of picknickkleden richting het paviljoen waar het orkest al opgesteld stond.

drukte van belang

paviljoen in het water



We kwamen de andere families al snel tegen en vonden nog een mooi plekje achter de geluidsinstallatie. Het concert was leuk, met mooie muziek, maar ook enigszins bijzaak, het was vooral erg gezellig om te borrelen en kletsen met iedereen. De kinderen (maar liefst 14 in totaal) vonden een stukje verderop nog een mooie plek om ‘politie-en-boef’ te spelen en vermaakten zich prima. Pim vond zelfs de klassieke muziek best mooi, want "hij kende ze allemaal al van de filmpjes van Tom en Jerry"...

moe, warm, bezweet, maar voldaan..

Op het eind van het concert meldde de dirigent dat er hoog bezoek (naast alle moeders die erg belangrijk waren op deze moederdag) onder het publiek was, namelijk de president van Singapore. Die zwaaide ook nog even naar iedereen en sprak kort nog wat, zodat we nu ook kunnen zeggen dat we geborreld hebben met de president!

presidentieel bezoek