Duiken op Sibu



Het laatste bezoek was nog maar een paar dagen weg toen het volgende bezoek alweer op het vliegveld stond:  dit keer de familie van Helvoort: Edwin, Helma en kleine neefje Thomas. Erg leuk om elkaar weer te zien en vooral Daan en Pim vonden het superleuk om uitgebreid met Thomas te kunnen spelen. Pim zou daarom graag nog een baby erbij willen hebben (zo schattig), maar het moet dan wel een jongetje zijn! Wij vonden het ook erg gezellig met Thomas, maar zien toch meer voordelen in een klein neefje dan een eigen baby...

Edwin, Helma en Thomas voor de skyline van Singapore

kijken, kijken en niet kopen in Chinatown

lichtshow vanaf Marina Bay Sands

Natuurlijk hebben we weer het rondje gemaakt met (nu de dag)dierentuin, Chinatown, Botanische tuinen, Little India en uitzichtspunten. Met nieuwe gasten toch altijd weer leuk. Op donderdagmiddag hebben we nog een kleine minivakantie eraan geplakt en zijn we met zijn zevenen naar Sibu gegaan, een klein eilandje voor de oostkust van Maleisië. Met een taxibusje waren we in een goede twee uur bij de haven, waar de boot al snel aankwam om ons naar Sibu te varen.  De zee was erg kalm en zo glad als een spiegel -waar met name Helma blij mee was omdat ze snel zeeziek is -zodat we een klein half uurtje later al met onze blote voeten op het superzachte,witte koraalzand stonden. Toch weer 1 van de voordelen van het wonen in Singapore!

Paradijsje..

Ons resort bestond uit een aantal hutjes op het strand en een groot terras met bar en restaurant. Gelukkig hier wel alcohol (niet altijd verkrijgbaar in islamitisch Maleisië) en met de prachtige omgeving bijzonder relaxed en heel goed uit te houden voor een paar dagen.

spelen met zand blijft leuk

Voor Thomas was het de eerste keer aan zee en na wat aarzelende pogingen in het begin, vond hij het helemaal super in de golven en durfde zelfs de laatste dag kopje-onder. Het strand was natuurlijk ook geweldig, hoewel hij na een hele middag spelen in het zand vroeg wanneer we naar het strand gingen; hij had nu wel lang genoeg in de zandbak gespeeld...

geen leukere speelkameraden dan neefjes!

Met een broer/oom als duikinstructeur bij de hand was de verleiding wel erg groot om toch maar een proefduik te gaan maken. Ik (als enige niet-waterrat), besloot zelfs mee te gaan, want zo’n proefduik was toch alleen maar wat ronddobberen met zuurstofflessen, toch?! Maar ook bij een introductieduik bleek een stukje theorie te zitten (do’s en don’ts), wat ik nog niet erg vond, maar helaas ook wat praktische oefeningen zoals je mondstuk laten vallen en weer terug in je mond stoppen terwijl je op 3 meter diepte zit.. Het lastigste vond ik (die al panisch is voor wat water in mijn neus) echter het vol laten lopen van de duikbril en dan met lucht uit je neus weer leeg krijgen.... Na twee pogingen lukte het mij echter ook (Ardy en de jongens deden dit natuurlijk als volleerde scubadivers) en konden we aan het echte duiken beginnen. En ik moet zeggen, dit is gewoon een heerlijk gevoel, gewichtloos zweven in het water en ondertussen leuke vissen bekijken. We hebben nu allevier een eerste PADI-certificaat gehaald en mogen zelfs een jaar lang onder begeleiding duiken. Misschien dus straks toch het Great Barrier Reef in Australië al duikend bekijken, wie weet!

De theorie was nog niet zo moeilijk

Klaar voor de start

Did it!!

Eerlijk duurt het langst

Afgelopen week hadden we weer gezellig (familie)bezoek uit Nederland: opa, oma, Ingrid en de grote neven Jarne en Kyron. Zo komen de zes badkamers in ons huis toch een keer goed van pas! Iedereen vond het erg leuk om te (laten) zien hoe we hier wonen, naar school gaan, leven en werken. Het blijft toch heel moeilijk om dat via deze blog, Skype of foto’s  echt over te brengen.

met z'n allen naar de wekelijkse Assembly op de Hollandse school

Ook hebben we uitgebreid de toeristische attracties van Singapore bekeken: Sentosa Eiland met stranden, Marina Bay Sands, de Nachtsafarie, Vogelpark,  Chinatown en Little India, botanische tuin, het reuzenrad en het regenwoud. Hieruit bleek wel dat de angst die met name Pim heeft voor fladderende dieren genetisch is aangelegd: ook Jarne en Kyron moesten niets hebben van vliegende eekhoorns en papegaaien die gezellig bij je op je schouder wilden zitten.

Neven en neefjes

Moeder en dochters

de skyline van Singapore vanuit de Singapore flyer

Andere dieren vonden ze gelukkig wel leuk, zoals onze (huis)gekko’s die alle insecten keurig opruimen, de otters in het mangrovebos en de varanen (hoewel het fijn was dat die op enige afstand zaten). De apen, die Daan en Pim bijna dagelijks tegenkomen als ze naar school lopen, lieten zich echter niet zien als Jarne en Kyron meeliepen. Pim was daar erg blij om (hij heeft het niet zo op die nieuwsgierige apen), maar Jarne en Kyron vonden het natuurlijk wel jammer. De laatste dag lieten de apen zich toch nog even uitgebreid zien en konden ze op de foto worden gezet.

Twee wilde otters proberen een enorme meerval naar binnen te werken

Salto's in het zwembad met een grote neef als springplank

Er bleek nog een familietrekje in de familie van Herel te zitten: het laten liggen van spullen in een Singaporese taxi. Eerder hadden Erwin en Lenny hun (dure) fotocamera in de taxi laten liggen en nu had Jarne zijn mobieltje uit zijn broekzak laten glijden in de taxi. In Nederland kun je dan gewoon fluiten naar je spullen, maar in Singapore bel je dan gewoon naar de taxicentrale, geeft een beschrijving van de taxirit en de chauffeur en krijgt dan enkele uren later keurig je spullen terugbezorgd. We waren hier natuurlijk erg blij om, hoewel het vreemd is dat je dit eigenlijk bijzonder vindt, iedereen zou toch gewoon van andermans spullen af moeten blijven?!

Gong Xi Fa Cai (voorspoedig Chinees nieuwjaar)

Singapore lijkt een hele westerse stad, maar is als je het iets beter kent, ook een echte Chinese stad. Afgelopen week was het Chinees Nieuwjaar, het allerbelangrijkste feest voor Chinezen, dat hier natuurlijk uitgebreid werd gevierd. Dit ging echter niet gepaard, zoals we wel verwacht hadden, met het afsteken van grote hoeveelheden vuurwerk. In Singapore is dit (natuurlijk, we hadden het kunnen weten) verboden omdat het te gevaarlijk is. Nederland schijnt 1 van de weinige landen ter wereld te zijn waar het wel mag, maar dit terzijde...

Traditionele 'Liondance' voor de kinderen van de Hollandse School

Wat merk je hier dan wel van het Chinees Nieuwjaar? Allereerst zijn er heel veel winkels gesloten die anders nooit dichtgaan, zelfs Orchard Road was voor een paar dagen behoorlijk uitgestorven. In winkels en natuurlijk in Chinatown was van alles te koop, speciaal voor Chinees Nieuwjaar, vooral veel eten, maar ook bloemen, planten en allerlei papieren voorwerpen om te verbranden (van nepgeld tot papieren bierblikjes). Chinees Nieuwjaar is een belangrijk moment om de voorouders te vereren en dat gebeurt vooral door het brengen van rookoffers; de rook zal naar de hemel opstijgen en zo de voorouders bereiken. Daar waren dus al die papieren neppaspoorten, geld en bierblikjes voor; opa moet zo kort mogelijk in het vagevuur blijven en kan met een rook-paspoort sneller naar de hemel en lust daar natuurlijk ook wel een pintje...

met draken versierde straten in Chinatown

je kon over de koppen lopen in Chinatown

Verder wordt Chinees Nieuwjaar wordt vooral in familieverband gevierd waarbij traditioneel gerechten worden gegeten, niet omdat ze zo lekker zijn, maar omdat ze ‘auspicious meaning’, dus een bijzondere betekenis hebben. Kleuren zijn daarbij belangrijk: rood en goud worden gezien als een gelukskleur (je wordt dus bedolven onder sinaasappels) en verschillend voedsel klinkt in het Chinees als ‘geluk’ of ‘rijkdom’ en moet daarom vooral gegeten worden.

Rood en goud en alles van papier

Nu is dit jaar een extra belangrijk jaar waar veel van verwacht wordt omdat dit jaar het jaar van de draak is. De Chinezen hebben in totaal 12 dierentekens, waarvan de draak als de top wordt gezien. Dit betekent dat we dit jaar dus een kleine geboortegolf kunnen verwachten, omdat iedereen natuurlijk het liefste een drakenbaby wil. Gelukkig hebben wij al een drakenkind (2000, Daan’s geboortejaar was ook het jaar van de draak), zodat we daar niet meer aan hoeven te beginnen...

Een draken- en een slangenkind, wat heb je dan nog meer te wensen?

Waterpret en een knallend begin van het nieuwe jaar

Het laatste deel van onze reis zaten we in een superdeluxe resort met (water)pretpark op een klein eilandje voor het plaatsje Nha Trang. Vanaf Ho Chi Minh City gingen we hier met de nachttrein naar toe, wat op zich al een belevenis is! We hadden met z’n vieren een slaapcoupe, met daarin twee stapelbedden. We hadden de luxe bedden met een ‘ soft ‘ bench (dus met een matrasje op de plank), hoewel we daar na een paar uur niet veel van merkten, het leek toch meer op een plank dan op een bed. De jongens hadden echter heerlijk geslapen en wij konden daarna nog prima bijslapen in het (gelukkig wel zachte) bed in het hotel.

Gezellig slapen in de trein

Het hotel werd voornamelijk bevolkt door Russen, die i.t.t. eerdere ervaringen in Egypte, prima te hebben waren. Het waren vooral gezinnen met kinderen, waarvan de mannen bijna zonder uitzondering ruim 130+ kilo wogen en hun vrouwen minder dan de helft... Samen aten ze dus ongeveer wat een ‘ normaal’ stel ook at; hij dan alleen 1 ½ tot 2 porties en zij een kleine ½ portie. Het weer was niet supermooi (erg bewolkt), maar wel droog en met 25 graden een heerlijke temperatuur. Het waaide ook wat meer, waardoor er wel fantastiche golven waren. Het was dus nog moeilijk kiezen wat te doen: spelen in de golven of toch maar in het waterpretpark met alle glijbanen, meestal deden we het allebei.

Glijbaan .... of .....

spelen in de golven....of...

toch maar glijbaan ... of ....

...toch maar zee

Op oudjaarsavond was er een show met uitgebreid dinerbuffet rond het zwembad. Er zou alleen geen vuurwerk zijn, dat deden ze alleen met Lunar New Year (het Chinese Nieuwjaar), drie weken later, jammer! Er bleek onbedoeld toch een vuurwerk-element in de show te zitten, waar wij wel heel erg met onze neus bovenop zaten. Naast onze tafel waren enorme trossen ballonnen aan de rand van het zwembad vastgevonden, gevuld met gas zodat ze in de lucht bleven hangen. Op de grond hadden ze in papieren zakken, die gevuld waren met zand grote kaarsen gezet, zodat het er allemaal feestelijk uitzag.

Proost!!!

Door de sterke wind had een papieren zak vlamgevat, waarna een tros balonnen erin waaide. Dit gaf een behoorlijke explosie, waarbij alle balonnen in 1 keer uit elkaar spatten en er ook een korte steekvlam ontstond. Omdat wij hier ongeveer een halve meter van af zaten, kregen we wat gesmolten ballonnen over ons heen met vervelende gevolgen. Pim liep wat vervelende brandwondjes op op zijn arm en in onze kleren zaten brandplekken en stukjes ballon. Het personeel van het hotel was gelukkig heel behulpzaam; Pim werd direct door een verpleegster verzorgd en onze kleren werden keurig vergoed. De schrik zat wel even flink in onze benen, dit had ook heel anders af kunnen lopen.... We hadden die avond niet alleen maar pech; bij het lootjestrekken hadden we ook prijs, zodat we uiteindelijk naar onze kamer teruggingen met een verbonden arm en een pakket met flessen wijn en chocolaatjes.

Ook met 1 arm in het verband kun je nog feestvieren

Restanten van de Vietnamoorlog en het Vietnamese platteland

Vanaf Hanoi vlogen we tweede kerstdag naar Ho Chi Minh-city (het vroegere Saigon, dat door de communisten hernoemd is nadat de Amerikanen het land verlieten).  Het was nog best een stuk vliegen (2 uur, net zolang als van Ho Chi Minh City naar Singapore) en het leek ook wel of we in een ander land waren, zo verschillend zijn de twee steden. Ho Chi Minh City is het snelst ontwikkeld nadat Vietnam voorzichtig de deuren open had gezet naar een vrijere markt (Ho Chi Minh city was veel korter communistisch en had dus meer mensen de de vrije handel nog kenden of in hun bloed hadden zitten). Al met al is Ho Chi Minh City een overwegend moderne stad (met ook nog leuke oude Franse wijken), met echte stoplichten en trottoirs waar je op kon lopen, zodat het wat relaxter was om rond te lopen dan in Hanoi. Openbaar vervoer was ook in Ho Chi Minh City nagenoeg afwezig, zodat ook hier een onafgebroken stroom van brommertjes de straten onveilig maakt.

Moderne stad met....brommertjes!!

De recente geschiedenis van Saigon is op zijn zachtst gezegd uiterst turbulent, waar de mensen die we spraken echter zonder veel wrok op terugkeken. Zelfs onze gids, waarvan zijn beide ouders voor de Vietcong gevochten hadden, leidde nu zonder problemen Amerikaanse toeristen rond; ze kijken vooral vooruit. Wat er echter nog te zien was van de oorlog maakte op ons allevier enorme indruk, wat kunnen mensen elkaar toch vreselijke dingen aandoen! De Amerikanen hebben natuurlijk vreselijk huisgehouden met bombardementen met Agent Orange (om de jungle te ontbladeren) en het afschuwelijke napalm. De guerilla-oorlog die de Vietcong voerde was net zo gruwelijk; via tunnels konden ze overal zomaar opduiken in de jungle en zo de Amerikaanse soldaten die daar rondiepen letterlijk gek maken. De Amerikanen waren hun leven ook niet veilig met elke stap die ze in de jungle zetten; overal waren valkuilen verborgen met de meest vreselijke vallen om degene die erin viel maximaal te verminken. Het bezoek aan de Cu Chi-tunnels was dus wel wat anders dan alleen maar leuk kruipen door smalle tunnels..

Daan bij een ouderwetse Amerikaanse helicopter

En deze tunnel is nog wel groter gemaakt voor westerse mensen...

Goed verborgen valkuil

Poppetje gezien...deksel dicht!

Op redelijke reisafstand van Ho Chi Minh City ligt de Mekong delta, waar het overgrote deel van de Vietnamese rijst, groenten en fruit wordt verbouwd. Het is een gebied dat het beste bereikbaar is over het water, zodat we vooral met een boot dorpjes, een drijvende markt en wat kleine fabriekjes hebben bezocht. Vooral die fabriekjes waren erg leuk, we kregen demonstraties in een snoepfabriek, waar ze van suiker, kokos en fruit allerlei heerlijke snoepjes maakten; Sjakie’s chocoladefabriek was er niks bij! Ze verkochten ook allerlei vreemde drankjes, met dode slangen en schorpioenen erin, zou geluk brengen.... We hebben van alles natuurlijk wel wat geprobeerd, maar hebben uiteindelijk de winkel verlaten met alleen een zak kokos-toffees.

alles te koop op boten en bootjes

Prachtige omgeving vanaf het water

vliesdunne rijstvellen, waar ze heerlijke koeken van bakten

In de restaurants waar we lunchten hadden we, op aanraden van onze gids, wat lokale specialiteiten geprobeerd. Het lekkerste vonden we de ‘Elephantear-fish’, die met slabladen en kruiden in een rijstvel als een soort wrap werd gerold en die je dan even moest dopen in de chilisaus: heerlijk! Als toetje mochten we daarna met het plaatstelijke huisdier op de foto: een python van een paar meter! Pim en ik moesten de foto’s maken, dus konden helaas niet, maar Ardy en Daan hebben zich even laten ‘omhelzen’.

lekker vissie

gelukkig had-ie net gegeten...

Daan en Pim wereldberoemd in Hanoi

sfeerplaatje van Hanoi

Vlakbij ons hotel in Hanoi lag het beroemdste meer van Hanoi: het Hoan Kiem Lake, ofwel het meer van het teruggegeven zwaard. Volgens de legende leefde er een goddelijke schildpad in het meer, die een magisch zwaard had uitgeleend aan een generaal, die daarmee in de 15^e eeuw de Chinezen wist te verslaan. In het meer leeft nog steeds een grote schildpad, die zich volgens de gids die ons de vorige dag naar de Parfumpagoda had begeleid, bijna nooit liet zien.

Tempel op een eiland in het Hoan Kiem Lake

Toen wij ’s ochtends langs het meer liepen, zagen we duidelijk een grote vreemdgevormde kop omhoog komen: de schildpad dus, die er volgens ons niet al te best uitzag. Hij kwam daarna nog een keer naar adem happend naar boven, zodat we op ons gemak wat foto’s konden nemen. We zeiden nog tegen elkaar dat die gids maar wat kletste; die schildpad was wel heel simpel te zien.....

echt gezond zag-ie er niet uit volgens ons...

Twee dagen later (na onze trip naar Halong Bay) kwamen we weer in ons hotel aan, waar Daan en Pim werden onthaald als echte beroemdheden. Een foto van Daan en Pim aan het meer met de schildpad had de krant gehaald. (http://www.xaluan.com/modules.php?name=News&file=article&sid=322743). Ook Ardy’s buik met fototoestel waren duidelijk zichtbaar; vooral het fototoestel met de grote lens zou de schildpad gelokt hebben, volgens de krant....  Omdat Daan en Pim zo beroemd waren, kregen ze de VIP-kamer in het hotel (bovenste verdieping met computer), hartstikke leuk!

Krantenfoto's met Vietnamese onderschriften

Onze gids had dus toch gelijk; het zien van de schildpad was echt heel bijzonder! Toen we ’s avonds nog een rondje liepen bij het meer, zagen we toch ook wel dat het echt een heeel groot meer was... Of de beroemdheid van Daan en Pim echt verder was doorgedrongen was niet duidelijk, feit was wel dat zowat iedereen die daar rondliep (en dat waren er veel!) met ons op de foto wilde. Blonde, lange mensen zijn daar duidelijk een bezienswaardigheid.

Vietnam: verkeer als topattractie

Vanuit Singapore ben je binnen een paar uur op de meest fantastische vakantiebestemmingen, waar we dus volop gebruik van maken. Deze kerstvakantie stond Vietnam op het programma, waar we in het noorden begonnen, in de hoofdstad Hanoi.

straathandel

smalle straatjes met brommers

Vietnam is echt Azie, met mensen met rijsthoeden op hun hoofd en enorme rijstvelden. Het is ook een land dat zich in twintig jaar tijd stormachtig heeft ontwikkeld en met een hele jonge bevolking die hard werkt en bijzonder ondernemend is. Doordat ontwikkelingen zo snel zijn gegaan, lopen ze in een aantal dingen hopeloos achter, waarvan het verkeer wel het opvallendst is. Hanoi is een grote stad, met 10 miljoen mensen, die bijna allemaal in laagbouw wonen, vaak niet veel meer dan een veredeld hutje met golfplaten dak. Openbaar vervoer is er nauwelijks en veel straten zijn erg smal, zodat iedere Vietnamees brommer of scooter rijdt (dus miljoenen brommers in 1 stad).

heeeel veel brommers

Verkeersregels zijn er blijkbaar wel, maar worden niet actief toegepast. Het voornaamste middel om vooruit te komen in de chaos is de toeter, die constant wordt gebruikt. In de straten zijn wel stoepen, maar die staan helemaal vol met geparkeerde brommers, zodat je overal op straat moet lopen, met luid toeterende brommers om je heen. Het oversteken van de weg is een heel bijzondere ervaring; omdat het verkeer nooit ophoudt, moet je gewoon gaan lopen, waarna iedereen (uiteraard vaak luid toeterend) om je heen rijdt. Pim vergeleek het met snorkelen in een school met vissen: ze zijn overal om je heen, maar raken je nooit aan!

Perfume Pagoda

tempel in de druipsteengrot

prachtige tempels



Als je eenmaal van de eerste schrik bent bekomen is het echt wel een leuke stad, met ontzettend vriendelijke mensen, die wel alles aan je willen verkopen... Vanuit Hanoi hebben we nog een paar mooie excursie gemaakt, naar de Parfumpagoda (in een prachtige druipsteengrot) en naar Halong Bay, waar we op een superdeluxe Jonk twee dagen en een nacht hebben rondgevaren tussen de mooiste bizar gevormde eilandjes. Helaas was het een beetje mistig en erg bewolkt, waardoor het zicht niet optimaal was, maar het was zo al fantastisch!

sprookjesachtig mooi

heerlijk gegeten, maar vraag niet wat voor beest...

Plaatje, toch?!